อาจารย์เฉินที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนหินก้อนใหญ่รับรู้ถึงกลิ่นอายนี้ ม่านตาของเขาหดตัวลงทันทีเขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ‘จินตภาพ’ ของตัวเองแผ่ขยายออกไปรอบๆ อย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยราวกับจะห่อหุ้มเปลวไฟอาฆาตที่แพร่กระจายออกมานั้นเอาไว้ในขณะเดียวกัน เขาก็พูดกับหลวี่รุ่ยฉือและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังว่า“จัดการให้ทุกคนถอนตัวออกจากที่นี่เร็ว!”แม้ว่าอาจารย์เฉินจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ และไม่รู้ว่าทำไมมันถึงปรากฏขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหัน ตอนนี้เขาไม่มีเวลาคิดอะไรมากมายแล้ว เพราะในส่วนลึกของเปลวไฟอาฆาตที่พุ่งออกมาจากขอบเขตของหมู่บ้านชาวประมงอย่างบ้าคลั่งนั้น เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งกลิ่นอายนี้ใกล้เคียงกับเทพเจ้าอย่างไม่มีขีดจำกัดเมื่ออาณาเขตโปร่งแสงนั้นค่อยๆ แตกสลาย ทะเลเพลิงอาฆาตสีดำก็ไหลทะลักออกมาจากภายในหมู่บ้านชาวประมงอย่างบ้าคลั่ง ร่างของอาจารย์เฉินพลันสั่นไหว บินเข้าไปในรถม้าทันที พร้อมกับเสียงกระดิ่งทองแดงดังขึ้นบนตัวรถ รถม้าก็พุ่งเข้าไปในทะเลเพลิงอาฆาตนั้นราวกับสายฟ้า‘จินตภาพ’ แผ่ขยายออกไปอย่างบ้าคลั่งโดยมีรถม้าเป็นศูนย์กลาง ม้วนเอาเปลวเพลิงอาฆาตที่ไหลบ่าเข้ามาทั้งหมด ควบคุมทะเลเพลิงไว้ในขอบเขตที่กำหนดรถม้าแล่นฝ่าทะเลเพลิงอาฆาต พื้นผิวด้านนอกค่อยๆ ไหม้เกรียมดำ แต่ภายในห้องโดยสารกลับไม่ได้รับผลกระทบมากนัก อาจารย์เฉินถือถ้วยชานั่งอ
