หลินชีเยี่ยกลัวแล้ว เขากลัวจริงๆ ความหวาดกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อนครอบงำจิตใจของเขาจุดจบอันน่าเศร้าของหน่วยเร้นลับวนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขายังเห็นภาพใบหน้าคุ้นเคยที่ถูกกฎแห่งเวลาทำลายล้างไปทีละคนๆเจียหลาน อันชิงอวี๋ เจียงเอ่อร์ เฉาเยวียน ไป๋หลี่พั่งพั่ง เสิ่นชิงจู่…หน้ากากหวัง มี [ผู้ก่อกวนกาลเวลา] แค่เขาออกไปจากที่นี่ ในอนาคตก็ยังมีโอกาสย้อนเวลากลับมาช่วยทุกคนได้แต่หลินชีเยี่ยไม่เหมือนกันสำหรับเขาแล้ว สิ่งที่สูญเสียไป คนที่สูญเสียไป ก็ไม่มีทางเรียกคืนกลับมาได้อีก“เจียหลาน!!!” หลินชีเยี่ยกอดไหล่ของเจียหลานแน่น เขาที่ไม่ได้ถูกพระจันทร์สีเลือดครอบงำจิตใจ แต่ดวงตากลับแดงก่ำ “เธอจะให้ฉันมีชีวิตอยู่คนเดียวเหรอ?! เธอจะให้ฉันลืมตาดูพวกเธอตายเหรอ?! เธอคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะสบายใจที่มีชีวิตอยู่คนเดียวหรือไง?!!”เสียงตะโกนของเขาก้องไปทั่วทะเลลึก ร่างของหลินชีเยี่ยสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ สติของเจียหลานถูกพระจันทร์สีเลือดทรมานจนสับสนไปหมดแล้ว แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังกัดฟันทนต่อไปปล่อยให้หลินชีเยี่ยตะโกนข้างหูเธอโดยไม่ยอมเรียก [อมตะ] กลับมาเธอเพียงแค่เงียบและดื้อรั้นกอดร่างของหลินชีเยี่ยไว้พลังการลบล้างอันรุนแรงปกคลุมหัวใจของหลินชีเยี่ย เขาเงยหน้าขึ้นมองในทะเลลึก วงแหวนสีเงินนั้นขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในดวงตาของเขา…ตึง!!ในขณะนั้น วงแหวนสีเงินนั้นก็สั่นสะเทือนขึ้นมาทันที ความเร็วในการ
