จากกฎแห่งเวลาตรงหน้าไว้สุดแรง เปลวไฟทั่วร่างกำลังเต้นระบำอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดขาวบิดเบี้ยวอย่างน่าสะพรึงกลัวใต้เท้าของมัน พื้นดินแตกออกทีละนิ้ว แผ่นดินทรุดตัว น้ำทะเลที่ปั่นป่วนบริเวณชายฝั่งไหลทะลักเข้าสู่หมู่บ้านชาวประมงอย่างบ้าคลั่ง ท่วมทุกสิ่งอย่างรวดเร็วฟ้าถล่ม แผ่นดินทรุด เพลิงทะมึนเผาไหม้ท้องนภา น้ำทะเลม้วนตัวอย่างบ้าคลั่งราวกับวันสิ้นโลกเงาร่างยักษ์ที่สูงเทียมฟ้าต้านทานวงแหวนสีเงินสุดกำลัง ส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น โซ่สีดำที่ล่ามร่างของมันส่งเสียงดังกังวาน แต่สายธารแห่งกาลเวลาที่ไหลเวียนในวงแหวนยังคงไหลไปข้างหน้าอย่างมิอาจหยุดยั้งได้ในตอนนั้นเอง มันดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางอย่าง ดวงตาที่ไร้ม่านตาของมันหรี่ลงเล็กน้อย มองไปยังส่วนหนึ่งของวงแหวนณ จุดหนึ่งในสายธารแห่งกาลเวลา รอยแยกเล็กๆ นอนนิ่งอยู่ตรงมุมหนึ่ง ราวกับเป็นมุมที่แตกร้าวของกำไลหยกไร้ที่ติ เปล่งประกายแสงริบหรี่อ่อนๆนั่นคือช่องว่างที่หน้ากากหวังทิ้งไว้ตอนที่หนีออกจากลูปมันคำรามเบาๆ มือซ้ายยังคงยันวงแหวนสีเงินไว้แน่น มือขวายกขึ้น ทะลุผ่านทะเลเพลิงสีดำที่ลุกไหม้ขึ้นไปอย่างช้าๆ!เปลวไฟพลังอาฆาตถักทอกันเป็นดาบสีดำสูงร้อยเมตร ถูกมันกำไว้ในมือ แผ่รังสีกดดันที่ทำให้ใจสั่น มันยกดาบดำในมือขึ้น แล้วแทงอย่างแรงไปยังจุดที่มีช่องว่างบนวงแหวน!ใบมีดสีดำที่ลุกไหม้ฝังเข้าไปในช่องว่าง รอยแตกมากมายแผ่ขยายออกจากจุดศูนย์กลางของช่องว่างเห
