้ากากหวังที่ติดอยู่ในลูป แม้จะเผชิญกับความเสี่ยงที่จะถูกทำลายยกหน่วย ภายใต้อิทธิพลทางจิตใจของจันทร์สีเลือด เขาก็ยังควบคุมตัวเองไว้ได้ ไม่เลือกที่จะชักดาบเล่มนั้นออกมาไม่ว่าจะเป็นหน้ากากหวังในปัจจุบันหรือหน้ากากหวังในอนาคต ต่างก็พร้อมที่จะสูญเสียทุกสิ่งเพื่อปกป้องต้าเซี่ยจนถึงที่สุดแต่……หลินชีเยี่ยไม่ใช่หน้ากากหวังเขามีสติชัดเจน เขารู้ว่าการชักดาบเล่มนี้ออกมาอาจจะก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่สามารถแก้ไขได้ อาจจะมีคนนับไม่ถ้วนต้องตายเพราะเรื่องนี้……แต่การให้เขาต้องเห็นพี่น้องและเพื่อนร่วมรบของตัวเองตายต่อหน้าต่อตาในตอนนี้ เขายิ่งทำไม่ได้ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา สำหรับเขาแล้ว หน่วยม่านราตรีไม่ใช่แค่หน่วยธรรมดาอีกต่อไป คนอื่นๆ สำหรับเขาก็ไม่ใช่แค่สมาชิกในหน่วยเท่านั้นพวกเขาคือพี่น้อง คือเพื่อนร่วมรบ คือคนที่ไว้วางใจกันอย่างสมบูรณ์จนสามารถฝากชีวิตไว้กับกันและกันได้ หลินชีเยี่ยไม่ได้มีคนที่เขาเห็นคุณค่ามากนักในชีวิตนี้ แต่ทุกคนในหน่วย ‘ม่านราตรี’ ล้วนอยู่ในจำนวนนั้นระหว่างประชาชนกับพี่น้อง……หลินชีเยี่ยเลือกอย่างหลัง
