โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าใต้ต้นไม้ใหญ่กลางสนาม มีร่างเงียบสงบและลึกลับยืนอยู่เพียงลำพังวันนี้เมอร์ลินกลับมาสวมชุดคลุมเวทมนตร์สีน้ำเงินเข้ม สวมหมวกคลุมใหญ่ที่เป็นสัญลักษณ์ของความลึกลับ ในมือไม่มีแก้วเก็บความร้อน ไม่มีหนังสือบำรุงสุขภาพเล่มหนา มีเพียงไม้เท้าเวทมนตร์ยาวเรียวที่เปล่งแสงสลัวเขาเงยหน้ามองความว่างเปล่าบนท้องฟ้า ดวงตาเต็มไปด้วยความลึกล้ำและปราดเปรื่อง ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นดูเหมือนซุนหงอคงและกิลกาเมชสองคู่อริจะสังเกตเห็นความผิดปกติของเมอร์ลิน วันนี้พวกเขาจึงไม่ได้ทะเลาะกันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่กลับยืนอยู่ที่ประตูห้องพักคนไข้ มองไปยังทิศทางที่เมอร์ลินยืนอยู่จากระยะไกลซุนหงอคงถือไหเหล้าขนาดใหญ่ในมือ ดื่มอึกใหญ่เข้าปาก ฟองเหล้ากระเซ็นไปโดนกิลกาเมชที่ยืนอยู่ข้างๆดวงตาของเขาพลันฉายแววโกรธ“เจ้าลิง เจ้าอยากตายหรืออย่างไร?!” เขาหันไปมองซุนหงอคงพลางกล่าวเสียงเย็น“……ชิ!”ซุนหงอคงชายตามองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรมาก เบือนหน้าหนีอย่างดูแคลน แล้วยกไหเหล้าขึ้นดื่มต่อ แม้ว่าซุนหงอคง จะไม่ได้กล่าวอะไร แต่สายตานั้นก็บอกทุกอย่างแล้ว ความโกรธในดวงตาของกิลกาเมชยิ่งเข้มข้นขึ้น!“ท่าน… ทั้งสอง……” ในตอนนั้น เสียงอ่อนนุ่มก็ดังมาจากด้านหลังของพวกเขาทั้งสองหันไปมองเห็นบรากีที่กำลังกอดพิณไว้ บรากีพูดอย่างระมัดระวังว่า “วันนี้ พวกเราอย่าก่อเรื่องเลยนะ?เวลาของลุงเมอร์ลินเหลือน้อยแล้ว……”เมื่อได้ยินประโ
