ภายใต้แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว เฉินหยางหรงอดกลืนน้ำลายไม่ได้“นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกัน?”เฉินหยางหรงคำรามต่ำ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ เขาสอดมือเข้าไปในผนังกระเพาะด้านหลังอีกครั้ง เนื้อที่บอบช้ำอย่างหนักเริ่มบิดเบี้ยวอย่างยากลำบากอีกครั้งทว่าหลินชีเยี่ยจะไม่ให้โอกาสเขาอีกต่อไปร่างกายอันใหญ่โตของก็อดซิลล่าพุ่งชนผนังกระเพาะราวกับภูเขา กรงเล็บอันแหลมคมและทรงพลังแทงทะลวงผนังกระเพาะอย่างรุนแรง ฉีกทึ้งเนื้อออกมาชิ้นใหญ่ ตัดก้อนเนื้อที่กำลังจะกลายเป็นหนวดให้กลายเป็นละอองเลือดแสงสว่างอันงดงามของวงเวทย์ปะทุขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางทะเลเลือด ร่างของก็อดซิลล่าหายวับไป หลินชีเยี่ยกลับคืนสู่ร่างเดิม เขาแบกเจียหลานเอาไว้ พร้อมกับถือ [จั่นไป๋] พุ่งผ่านน้ำทะเลดุจสายฟ้า ดวงตาสีทองลุกโชนอย่างดุดัน!ประกายดาบสีขาวบางเบาทะลวงผ่านอากาศ ลอยลงมาบนลำคอของเฉินหยางหรงอย่างแผ่วเบา……หมู่บ้านชาวประมงภายใต้แสงจันทร์สีเลือดหน้าบ้านที่ไหม้เกรียม เสิ่นชิงจู่เห็นอันชิงอวี๋แบกโลงศพเดินมาแต่ไกล ดวงตาของเขาเปล่งประกายแต่เมื่อเห็นกับตาตัวเองว่าอันชิงอวี๋เก็บมีดเปื้อนเลือดขึ้นมาจากพื้น มือที่คีบบุหรี่ของเขาก็พลันสั่นเทาขึ้นมาขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นจากบันได เดินไปหาอันชิงอวี๋“พี่คนเท่” อันชิงอวี๋ละสายตาจากเฉาเยวียนและไป๋หลี่พั่งพั่งที่ถูกมัดไว้ด้วยกัน แล้วมองมาที่เสิ่นชิงจู่ตรงหน้า“เป็นอะไรรึเป
