ภายใต้การกัดกร่อนของดวงจันทร์สีเลือด สัตว์ทะเลที่หลินชีเยี่ยเคยอัญเชิญมาต่างก็เริ่มสับสน แม้แต่ปลาแองเกลอร์ก็ไม่สามารถปกป้องเจียหลานที่ไร้ความสามารถในการป้องกันตัวเองในทะเลลึกได้อีกต่อไป หลินชีเยี่ยจึงต้องใช้[กวีแห่งนภา] ที่ไม่ได้ใช้มานานเพื่อให้เจียหลานอยู่รอดในทะเลลึกแห่งนี้ได้ในยามเช่นนี้ ข้อดีของการมีความสามารถหลากหลายก็ปรากฏชัดเจนเมื่อเห็นเจียหลานกลับมาเป็นปกติ หลินชีเยี่ยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาขมวดคิ้วมองหญิงสาวที่เกาะอยู่บนหลัง แล้วแสร้งทำเป็นโกรธ“เอา [อมตะ] มาให้ฉันที่นี่เนี่ยนะ? เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?!”เจียหลานพูดอย่างน้อยใจ “ก็นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าให้ฉันปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์……จะให้ฉันยืนดูนายตายตรงนี้เฉยๆ ได้ยังไง?”หลินชีเยี่ยพูดไม่ออกหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ส่ายหน้าพลางกำชับว่า “ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีก มันอันตรายเกินไป”เจียหลานซุกหน้าลงบนหลังของเขา ไม่ได้ตอบอะไร“ได้ยินไหม?” น้ำเสียงของหลินชีเยี่ยแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย“อื้อ……” หญิงสาวตอบแผ่วเบา“เอา [อมตะ] กลับไป”“ไม่เอา”“เอากลับไป!”“ไม่เอา!” เจียหลานหยุดชั่วครู่ แล้วพึมพำเบาๆ ราวกับเสียงยุง “ถ้าเอากลับมา นายจะถูกเขาฆ่าตาย……”หลินชีเยี่ยชะงักไปกระแสน้ำวนของสายฟ้าโหมกระหน่ำในน้ำทะเล เฉินหยางหรงดิ้นรนออกมาจากผนังกระเพาะอาหารได้ครึ่งตัวดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองหลินชีเยี่ยที่ค่อยๆ จมลง พลางหัวเราะเยาะอย่างดุร้ายเขา
