“แม้ว่านายจะยืนหยัดจนถึงวินาทีสุดท้ายของลูป กฎแห่งเวลาก็จะลบนายทิ้งอย่างไร้ความปรานี ที่นี่ นายไม่มีทางหนีรอดไปได้! หมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ เป็นกับดักมรณะที่สามารถลบเลือนสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่าระดับเทพเจ้าได้!ทางรอดเดียวของพวกนายคือการดึงดาบแห่งกาลเวลาบ้าๆ นั่นออกมา เพื่อยุติลูปที่ไร้ที่สิ้นสุดนี้ซะ ด้วยวิธีนี้ นายจะสามารถหลบหนีจากสายตาของ ‘พวกมัน’ และหลีกเลี่ยงชะตากรรมที่จะถูกลบเลือนไปตามกาลเวลา……”หลินชีเยี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มความคลุ้มคลั่งในใจ แล้วเอ่ยเสียงเย็น“ดึงออกมา แล้วยังไงต่อ? ปล่อยให้สัตว์ประหลาดยักษ์นี้ฟื้นคืนชีพภายใต้จันทราสีเลือด แล้วทำลายล้างทุกชีวิตงั้นเหรอ?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ เฉินหยางหรงก็ตกตะลึงเล็กน้อยเขามองหลินชีเยี่ยอย่างประหลาดใจ แล้วถามอย่างสงสัย “นายรู้ได้ยังไง?”“มันก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?” หลินชีเยี่ยชี้ไปที่ผนังกระเพาะที่กำลังบิดเบี้ยวอยู่ด้านหลังเฉินหยางหรง “นับตั้งแต่จันทราสีเลือดที่คุณพูดถึงปรากฏขึ้น ร่างกายของสัตว์ประหลาดยักษ์ที่ตายไปแล้วก็เริ่มมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง มันเริ่มกลืนกินร่างกายของคุณ และเมื่อพลังที่ส่งผลต่ออารมณ์ของผู้คนแข็งแกร่งขึ้น มันก็ยิ่งเคลื่อนไหวเร็วขึ้น เมื่อพลังของจันทราสีเลือดถึงขีดสุด ผนังกระเพาะอาหารที่นี่ก็จะกลืนกินร่างกายของคุณจนหมด และสัตว์ประหลาดยักษ์นี้ก็จะฟื้นคืนชีพ……นี่คือสิ่งที่มันต้องการ หากรวมกับคำพูดบ้าๆ
