โครม!เสียงดังสนั่นดังมาจากริมฝั่ง อันชิงอวี๋หันไปมอง เห็นเรือประมงที่พังยับเยินลำหนึ่งถูกคลื่นซัดเข้าฝั่ง ท่ามกลางคลื่นลมบ้าคลั่ง กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งออกมาดาดฟ้าเรือที่เต็มไปด้วยสนิมกลายเป็นทะเลเลือด ศพที่เต็มไปด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วนนอนตาเหลือกอยู่ในแอ่งโลหิตบาดแผลจากมีด รอยกัด รอยแทงจากฉมวกจับปลา……บาดแผลบนร่างกายของพวกเขาแตกต่างกันไป สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตพวกเขาคือชาวประมงที่ออกทะเลไปด้วยกันวันนี้พวกเขาตายเพราะฆ่ากันเองในตอนนั้นเอง ร่างที่เต็มไปด้วยเลือดร่างหนึ่ง มือถือมีดสั้นเปื้อนเลือด เดินโซเซลงมาจากเรือประมง“ของฉัน……ทั้งหมดเป็นของฉัน……ฮ่าฮ่าฮ่า” ชายที่เฉินโก่วเคยเรียกว่า ‘เอ้อร์จู้จือ’ เดินโซเซไปข้างหน้าพลางพึมพำกับตัวเองอย่างคลุ้มคลั่งทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นเฉินโก่วที่คุกเข่าอยู่และอันชิงอวี๋ที่ยืนอยู่ด้านข้างเขาชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะกำมีดสั้นในมือแน่น สีหน้ากลับมาบิดเบี้ยวอีกครั้ง!“ตาย!! ทุกคนที่แย่งของๆ ฉันต้องตาย!” เขายกมีดสั้นในมือขึ้นสูง แล้วพุ่งเข้าหาอันชิงอวี๋อย่างคลุ้มคลั่งราวกับสุนัขบ้าเด็กหนุ่มขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแววแค้นเคือง มีดผ่าตัดอันแหลมคมปรากฏขึ้นบนมือ เขาสะบัดข้อมือเตรียมที่จะปามันออกไป![ชิงอวี๋!!]เสียงของเจียงเอ่อร์ ดังออกมาจากลำโพงบลูทูธข้างเอวอย่างกะทันหันข้อมือของอันชิงอวี๋ที่ยกขึ้นสั่นไหว ดวง
