“พวกมัน?”หลินชีเยี่ยเงยหน้า มองไปยังทิศทางที่เฉินหยางหรงชี้ นอกจากผนังกระเพาะอาหารที่มืดสนิทแล้ว เขาไม่เห็นอะไรอีกเลย“ที่นั่นไม่มีอะไรเลยนี่” หลินชีเยี่ยส่ายหน้า“ตอนนี้นายมองไม่เห็น ไม่ได้หมายความว่า ‘พวกมัน’ ไม่มีอยู่” สายตาของเฉินหยางหรงราวกับทะลุผ่านความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต ในดวงตาปรากฏแววบ้าคลั่ง “‘พวกมัน’ อยู่ในที่ที่ทุกคนได้แต่เงยหน้ามองมาตลอด เพียงแต่ไม่มีใครสังเกตเห็น…… ‘พวกมัน’ กำลังมองมา ‘พวกมัน’ กำลังรอคอย ‘พวกมัน’ กำลังจะกลับมา”……“หมายความว่า บนดวงจันทร์มีบางสิ่งอยู่งั้นเหรอ?”ริมชายฝั่งของหมู่บ้านชาวประมง อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วแน่นหลังจากได้ยินคำพูดของเฉินโก่วเฉินโก่วพยักหน้า “หลังจากพ่อของฉันเสียชีวิต ฉันก็ฝันแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาจากฝันก็เป็นเวลากลางดึก เตียงของฉันอยู่ติดหน้าต่างพอดี ดังนั้นเมื่อลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นก็คือดวงจันทร์นั่น……”“คุณเห็นอะไร?”“ดวงตา” ความหวาดกลัวปรากฏขึ้นในแววตาของเฉินโก่ว “บนพื้นผิวของดวงจันทร์ มีดวงตาขนาดใหญ่อยู่ มันกำลังมองฉัน”“บนดวงจันทร์มีดวงตา?”อันชิงอวี๋ตกตะลึงไปชั่วขณะ แล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอีกครั้ง พื้นผิวของดวงจันทร์ที่เลือนรางนั้นดูพร่ามัว ไม่สามารถมองเห็นอะไรอยู่บนนั้นได้เลย“ฉันรู้ว่ามันฟังดูไร้สาระ แต่ฉันเห็นมันจริงๆ”“แล้วตอนนี้ล่ะ? คุณยังเห็นมันอยู่ไหม?”“ไม่ ทุกครั้งที่ฉันเห็นดวงตานั้น จะมีแสงสีทองวาบขึ้น
