ทุกคนมองดูนกที่ตายอยู่บนพื้น ต่างตกอยู่ในความเงียบ“นี่มัน……” ไป๋หลี่พั่งพั่งมองดูภาพตรงหน้า ยืนนิ่งอยู่กับที่หลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋รีบเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว นกสี่ห้าตัวกำลังต่อสู้กันอยู่บนท้องฟ้าในระยะไกลทั้งร้องเสียงแหลมอย่างน่าสยดสยองและโจมตีซึ่งกันและกัน ขนนกที่แหว่งวิ่นเปื้อนเลือดร่วงหล่นจากท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง ปลิวไปตามสายลมลู่นกตัวแล้วตัวเล่าถูกจิกบาดเจ็บและร่วงลงมา ในที่สุดบนท้องฟ้าก็เหลือนกเปื้อนเลือดเพียงตัวเดียวที่ยังคงมีชีวิตอยู่มันร้องเสียงแหลมในอากาศหนึ่งครั้ง กระพือปีกโซเซ ค่อยๆ หายไปจากสายตาของทุกคนเฉาเยวียนพึมพำ “ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าแมลงพวกนี้ตายได้ยังไง……”หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วมองซากแมลงในหลุมดิน ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย “พวกมันฆ่ากันเองงั้นเหรอ? ทำไมล่ะ?”อันชิงอวี๋เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ส่ายหัว “ไม่รู้”“เอ่อ” ในตอนนั้นเอง เสิ่นชิงจู่ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “เมื่อกี้นายบอกว่าเวลาที่นี่เป็นลูป เมื่อมันเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด ทุกคนและทุกสิ่งที่นี่จะถูกรีเซ็ตกลับไปสู่สภาพเริ่มต้น……แล้วพวกเราล่ะ? พวกเราก็จะกลับไปยังจุดเริ่มต้นด้วยหรือเปล่า?”เมื่อได้ยินคำถามนี้ อันชิงอวี๋ก็ครุ่นคิดอย่างจริงจังก่อนจะตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ถ้าสถานการณ์ที่นี่เป็นไปตามที่ฉันคาดการณ์ นั่นคือเป็นลูปที่ ‘สิ้นสุด’ และ ‘เริ่มใหม่’ อย่างต่อเนื่องพวกเราคงไม่สามารถกลับไปยังจุดเริ่มต้น
