เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตะลึงงันพร้อมกันเฉาเยวียนพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “ยุคสมัยที่แยกออกจากกัน พื้นที่ปิดล้อม วัตถุที่ปรากฏขึ้นมาลอยๆ……ฟังดูแล้วทำไมถึงคล้ายกับ……”“แวดวงผู้เลื่อมใส?!” รูม่านตาของหลินชีเยี่ยหดเล็กลงเล็กน้อยแต่เดิมหลินชีเยี่ยไม่ได้ตระหนักถึงจุดนี้เลย แต่พออันชิงอวี๋พูดแบบนี้ หลินชีเยี่ยก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในญี่ปุ่นทันทีเหมือนกับที่อันชิงอวี๋พูด จุดพิเศษทั้งหมดที่พวกเขาพบในตอนนี้ คล้ายคลึงกับลักษณะของแวดวงผู้เลื่อมใสมากเพียงแต่ทั้งสองสิ่งมีขนาดและระดับที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แวดวงผู้เลื่อมใสในญี่ปุ่นมีผู้คนอาศัยอยู่หลายสิบล้านคนพื้นที่ครอบคลุมก็ใหญ่โตจนน่าสะพรึง แต่หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ นี้มีคนอยู่ไม่ถึงร้อยคน และมีพื้นที่เพียงแค่ฝ่ามือเดียวเท่านั้น“แต่มันก็อธิบายไม่ได้นะ” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าไปมา“แวดวงผู้เลื่อมใสไม่ควรจะต้องอาศัยวัตถุศักดิ์สิทธิ์บางอย่างหรอกเหรอ? แล้วก็ พลังงานที่หล่อเลี้ยงแวดวงผู้เลื่อมใสนี้มาจากไหน? ที่นี่คงไม่มีการสะสมพลังวิญญาณมหาศาลแบบญี่ปุ่นหรอกนะ?”“ชีเยี่ยพูดถูก ที่นี่แม้จะคล้ายกับแวดวงผู้เลื่อมใส แต่ก็ไม่ใช่แวดวงผู้เลื่อมใส”อันชิงอวี๋ล้วงกระดาษยับยู่ยี่แผ่นหนึ่งออกมาจากอก แล้วคลี่มันลงบนพื้น ทุกคนรุมล้อมเข้ามาดูอย่างพินิจพิเคราะห์“เมื่อคืนฉันแอบเข้าไปในร้านขายของชำของห
