งทุกคน อันชิงอวี๋จึงอธิบายต่อ “จากร่องรอยต่างๆ ที่เห็นในตอนนี้ ที่นี่เป็นหมู่บ้านที่มีอยู่เมื่อกว่า 50 ปีก่อน ร้านขายของชำที่รับสินค้าจากภายนอกทุกสามวัน ชาวประมงที่ออกทะเลจับปลาทุกวัน พ่อที่รอลูกชายที่ออกไปข้างนอกกลับมา……พวกเขาทำงานเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น พักผ่อนเมื่อพระอาทิตย์ตก ถ้าไม่สนใจขอบเขตรอบๆ หมู่บ้าน ที่นี่ก็เป็นเพียงหมู่บ้านชาวประมงธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง แต่ว่าเวลาที่นี่แยกออกจากโลกภายนอกด้วยเหตุผลบางอย่าง กลายเป็นลูป”อันชิงอวี๋หยิบกิ่งไม้จากพื้นขึ้นมา วาดเส้นตรงเส้นหนึ่งกับวงกลมหนึ่งวง“ถ้าพูดว่าการไหลของเวลาปกติเป็นเส้นตรงที่มุ่งไปข้างหน้า เวลาของหมู่บ้านนี้ก็เป็นวงแหวนที่หัวท้ายต่อกัน ในขณะที่เวลาภายนอกไหลไปตามปกติ ผู้คนที่นี่กำลังวนเวียนซ้ำช่วงเวลาหนึ่งไม่หยุด เมื่อช่วงเวลานี้เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดของวงจร ที่นี่ก็เหมือนกับกดปุ่มรีสตาร์ท ทุกคนและทุกสิ่งจะกลับไปยังจุดเริ่มต้น วนเวียนซ้ำไปเรื่อยๆช่วงเวลานี้อาจจะเป็นหนึ่งวัน สองวัน สามวัน……ในขณะที่โลกภายนอกผ่านไปกว่า 50 ปีแล้ว ทุกอย่างที่นี่วนเวียนอยู่ในช่วงไม่กี่วันนี้ ข้าวของไม่มีวันหมด คนก็ไม่แก่ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันนี้จะถูกแสดงซ้ำแล้วซ้ำอีก”เมื่อได้ยินการคาดเดาอันกล้าหาญของอันชิงอวี๋ สมาชิกคนอื่นๆ ของหน่วยหน่วยม่านราตรีต่างก็งงงัน แม้แต่หลินชีเยี่ยก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ“ลูปเวลาที่ดำรงอยู่มากว่าห้าสิบปี? มันเป็นไปได
