มองไม่เห็นอะไรเลยครับ” เฮยถงเอ่ยอย่างจนปัญญา“พวกเราเดินผ่านหมู่บ้านชาวประมงเกือบทั้งหมดแล้ว ยังไม่พบอะไรเลยเหรอ?”“ไม่เลยครับ”“……แปลกจริง”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วให้เฮยถงแนบติดกับเงาของตัวเอง ร่างกายโค้งงอเล็กน้อย พลังจิตทั้งร่างสั่นสะเทือน จากนั้นหลินชีเยี่ยก็กลายเป็นเงาสีดำพุ่งผ่านแนวชายฝั่งอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังที่ไกลๆสภาพแวดล้อมในสายตาของเขาถอยหลังอย่างรวดเร็ว แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องบนแนวชายฝั่งค่อยๆ มืดลงตามการเคลื่อนที่อย่างเต็มความเร็วของเขา ทันใดนั้น ดวงจันทร์บนท้องฟ้าก็กะพริบวูบหนึ่ง ราวกับดับแสงไปชั่วขณะ ทุกสิ่งรอบตัวหลินชีเยี่ยจมดิ่งลงสู่ความมืดสนิทหลังจากนั้น สายตาของหลินชีเยี่ยก็กลับมามองเห็นได้อีกครั้งเขาหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหันเสียงคลื่นทะเลซัดสาดดังก้องอยู่ข้างหู เขามองดูหมู่บ้านชาวประมงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างงงงวย ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ‘เป็นไปได้ยังไง?’เขาแน่ใจว่าตัวเองวิ่งไปทางตรงข้าม แล้วทำไมถึงกลับมาที่นี่อีก?หลินชีเยี่ยหันกลับไปมองทางที่ตนเองมา มันทั้งลึกลับและลี้ลับ แม้แสงจันทร์จะปกคลุมผืนดิน แต่มันก็ยังคงมืดมิดราวกับหลุมดำที่กลืนกินทุกสิ่ง แม้แต่แสงสว่างก็ไม่อาจหลุดรอดออกมาได้แม้แต่น้อยหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น ร่างกายหมุนกลับเข้าไปในความมืดมิดนั้น ดวงจันทร์บนท้องฟ้าดับวูบไปอีกครั้ง ในชั่วขณะถัดมาเขาก็มายืนอยู่ที่ขอบชายฝั่งในทิศทางตรงกันข
