จั่วชิงสูดหายใจลึก แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา“วางใจเถอะ ในช่วงสองปีที่ผ่านมา พวกเราหน่วยพิทักษ์ราตรีมีดาวรุ่งไม่น้อยเลย สักวันต้องทำให้คุณยอมพูดออกมาได้แน่”“งั้นฉันก็จะรอดูอย่างใจจดใจจ่อเลยล่ะ” เหล่าเฉินยิ้มสายตาของจั่วชิงเพ่งมองชายชรานิ่ง เขาโบกมือให้ถานเม่าซวินที่อยู่ข้างๆ อีกฝ่ายก็ออกจากห้องสอบสวนไป แล้วล็อกประตูจากด้านนอก“ผมมาที่นี่เพื่อเตือนคุณว่า พวกเราได้พบร่องรอยของหน่วยเร้นลับแล้ว” จั่วชิงพูดเสียงเรียบ“อ้อ?” เหล่าเฉินเลิกคิ้วขึ้น ดูเหมือนจะประหลาดใจอยู่บ้าง“ผมต้องเตือนคุณว่าบางเรื่อง ถ้าคุณสารภาพเองกับผมพูดออกมาเอง มันเป็นคนละเรื่องกันเลย ถ้าคุณยอมรับความจริงตอนนี้ ผมสามารถให้วิธีตายอย่างมีศักดิ์ศรีกับคุณได้”“ฮ่ะๆ” เหล่าเฉินหัวเราะเบาๆ “อยากล่อให้ฉันพูด วิธีแบบนี้มันไม่ล้าสมัยไปหน่อยเหรอ?”“คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมกำลังล่อให้คุณพูด?” จั่วชิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างสงบ ขยายแผนที่และชี้ไปที่ตำแหน่งหนึ่งบนนั้น“อำเภอหนิงชาง หมู่บ้านชาวประมงชายฝั่ง”เมื่อเห็นที่อยู่ที่ถูกทำเครื่องหมายสีแดงนั้น ม่านตาของเหล่าเฉินก็หดลงเล็กน้อยนับตั้งแต่เข้ามาในห้องสอบสวนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดจั่วชิงพูดอย่างสงบ “คุณไม่ได้ปิดบังความประหลาดใจของตัวเองเลย ไม่คิดแล้วหรอว่าผมกำลังหลอกคุณอยู่?”“พวกนายหามันเจอได้ยังไง?” เหล่าเฉินถามอย่างสงสัย “ฉันน่าจะลบร่องรอยทั้งหมดไปแล้วนี่”“ผ
