าเฉินห้อยลงมาบนใบหน้าที่แก่ชรา ดวงตาที่ลึกล้ำและขุ่นมัวของเขาจ้องมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธของจั่วชิงอย่างเงียบๆ ค่อยๆ ตอบว่า “นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอจั่วชิง……ทั้งเร้นลับและม่านราตรีต่างก็ไม่มีทางกลับมาแล้ว การสูญสิ้นของหน่วยรบพิเศษทั้งสองหน่วยจะผลักต้าเซี่ยเข้าสู่ห้วงเหวอันไม่มีที่สิ้นสุด……สงครามครั้งนี้ หน่วยพิทักษ์ราตรีจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน”“ไอ้บ้า!” จั่วชิงไม่สามารถควบคุมความโกรธในใจได้อีกต่อไป เขาพุ่งหมัดใส่ใบหน้าของเหล่าเฉินอย่างแรง ทำให้อีกฝ่ายกระเด็นไปกับพื้น “เฉินลู่ แกเตรียมอะไรไว้ในหมู่บ้านชาวประมงนั่นกันแน่?!”“ฉันไม่ได้เตรียมอะไรทั้งนั้น” เหล่าเฉินนอนหงายอยู่บนพื้น ยิ้มเล็กน้อย “แค่ ‘พวกมัน’ ก็จับตามองที่นั่นอยู่แล้ว……”จั่วชิงได้ยินคำว่า ‘พวกมัน’ ก็ขมวดคิ้วแน่น เขากำลังจะดึงตัวเหล่าเฉินขึ้นมาถามอะไรเพิ่มเติม แต่หลังจากครุ่นคิดชั่วครู่ เขาก็ตัดสินใจผลักประตูออกจากห้องสอบสวนไปก่อน“หน่วยม่านราตรีล่ะ?” จั่วชิงถามเสียงเย็น“หลังจากส่งที่อยู่นี้มา พวกเขาก็เข้าไปในหมู่บ้านชาวประมงแล้ว”“ติดต่อพวกเขา ไม่ว่าจะพบเบาะแสของหน่วยเร้นลับหรือไม่ก็ตาม ให้ถอนกำลังออกจากที่นั่นทันที!”“……ไม่ได้ครับ ท่านผู้บัญชาการจั่ว” เจ้าหน้าที่เทคนิคพิมพ์บนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วเหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก “สัญญาณของพวกเขาหายไปแล้ว เหมือนกับ……เหมือนกับหน่วยเร้นลับเลยครับ”สีหน้าของจั่วชิงเริ่มไม่ดีขึ้
