ในหมู่บ้านนี้ถึงได้ระแวดระวังกันขนาดนี้? ทำไมถึงไม่ยอมฟังคนอื่นพูดให้จบเลย?”“ฉันรู้สึกว่า คนปกติคงไม่มีใครยอมให้พวกเราทั้งสามคนมาพักอาศัยหรอก” เฉาเยวียนพูดอย่างเหม่อลอย“แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ?”“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่” เสิ่นชิงจู่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ฉันว่า พวกเราต้องใช้จุดแข็งปกปิดจุดอ่อน”“ใช้จุดแข็งปกปิดจุดอ่อน?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเริ่มสนใจ “อธิบายให้ละเอียดหน่อยสิ พวกเรายังมีจุดแข็งอะไรอีกล่ะ?”“จุดด้อยของพวกเราคือ พวกเราไม่ได้ดูเหมือนคนดี แต่พวกเรายังมีจุดเด่นอีกอย่างหนึ่ง……” เสิ่นชิงจู่ตบไหล่ไป๋หลี่พั่งพั่ง แล้วพูดอย่างจริงจัง “พวกเรามีเงิน มีเงินเยอะมาก”ดวงตาของไป๋หลี่พั่งพั่งค่อยๆ สว่างขึ้น!หลายนาทีต่อมาประตูบ้านของครอบครัวหนึ่งเพิ่งเปิดออก ไป๋หลี่พั่งพั่งก็รีบใช้มือข้างหนึ่งยึดประตูไว้ อีกมือหนึ่งล้วงเอาธนบัตรหนาๆ หลายปึกออกมาจากอก แล้วยัดเข้าไปในช่องประตูอย่างบ้าคลั่ง“พี่ชาย! พี่ชายอย่าเพิ่งปิดประตู! พวกเราเป็นนักท่องเที่ยวที่หลงทาง พวกเราขอพักแค่คืนเดียว คืนเดียวผมให้คุณห้าหมื่นหยวน!”พร้อมกับคำพูดของไป๋หลี่พั่งพั่ง ชาวบ้านคนนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย มือที่กำลังจะปิดประตูก็คลายออกนิดหน่อย“ห้าหมื่น?” เขาแสดงสีหน้าประหลาดแล้วย่อตัวลง หยิบธนบัตรร้อยหยวนขึ้นมาจากพื้น พิจารณาอย่างละเอียดครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้วแน่นเขาโยนธนบัตรใบนั้นออกไปอย่างแรง แล้วพูดอย่างไม่พอใจ “ยัดเงินปลอมแล้วยังก
