ไป๋หลี่พั่งพั่งมองไกลออกไป แล้วถามว่า “นั่นคือที่ไหน? หมู่บ้านเหรอ?”“เป็นหมู่บ้านชาวประมง” เฉาเยวียนก้มลงดูแผนที่แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ในแผนที่ไม่ได้ระบุว่ามีหมู่บ้านชาวประมงตรงนี้… อาจจะเป็นเพราะขนาดเล็กเกินไปเลยถูกละเลยไปรึเปล่า?”“ที่นี่อยู่ห่างไกลมาก แม้แต่ถนนที่ใช้การได้ก็ยังไม่มี หากจะเดินเท้าจากที่นี่ไปยังเขตเมืองต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าชั่วโมงกว่า อีกทั้งหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ก็มีขนาดไม่ใหญ่มาก จึงไม่แปลกที่จะไม่ถูกบันทึกลงในแผนที่” อันชิงอวี๋เว้นวรรคชั่วครู่ แล้วเสริมเบาๆ ว่า “แน่นอน อาจจะมีเหตุผลอื่นๆ ด้วย……”ไป๋หลี่พั่งพั่งสั่นสะท้าน “พอนายพูดแบบนี้ ผมรู้สึกว่าหมู่บ้านชาวประมงนี่ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่… พวกเราจะเข้าไปเหรอ?”“แน่นอนว่าต้องเข้าไป อดีตและอนาคตของหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้คลุมเครือ นั่นบ่งบอกถึงบางสิ่งบางอย่างการหายตัวไปของหน่วยเร้นลับต้องเกี่ยวข้องกับที่นี่อย่างแน่นอน” หลินชีเยี่ยพูดอย่างมั่นใจ “แต่ก่อนอื่น พวกเราควรส่งข้อความไปยังสำนักงานใหญ่ก่อน เพื่อความไม่ประมาท”หลินชีเยี่ยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ติดต่อกับจั่วชิงสักครู่ อธิบายตำแหน่งที่อยู่และสถานการณ์ แล้ววางสาย“ไปกันเถอะ เข้าไปดูว่าหมู่บ้านชาวประมงนี้มีอะไรพิเศษ……”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ จัดการสัมภาระแล้วก้าวเดินไปยังหมู่บ้านชาวประมงที่อยู่ไกลออกไป คลื่นในความมืดซัดสาดเข้าหาฝั่ง แสงไฟที่กระพริบในยามค่ำคืนใกล้เข
