จั่วชิงสะพายดาบตรงที่เอว ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านหลังเตี้ย หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ ก็ยื่นมือเคาะประตูก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!ครู่ต่อมา ร่างชราผมขาวโพลนก็เปิดประตูออกมา“เอ๊ะ?” ชายชราเห็นจั่วชิงแล้วดูประหลาดใจ “เสี่ยวจั่ว… เอ่อ ไม่สิ ผู้บัญชาการจั่ว ไม่ใช่ว่าจะประชุมออนไลน์หรอกเหรอ? พวกเรารอคุณในวิดีโอตั้งนาน ทำไมถึงมาที่นี่กะทันหันล่ะ?”จั่วชิงไม่พูดอะไร เพียงแต่ก้มหน้ามองชายชราเงียบๆในหมู่บ้านที่เงียบสลบ มีเพียงเสียงไก่ขันดังก้องแว่วมาแต่ไกลชายชราสบตากับจั่วชิงครู่หนึ่ง แล้วยิ้มอย่างจนใจ หันหลังเดินเข้าบ้านพลางเอ่ยเนิบๆ “เข้ามานั่งสิ”จั่วชิงวางมือขวาบนด้ามดาบตรง เดินตามหลังชายชราเข้าไปในบ้านหลังเตี้ยภายในบ้านตกแต่งดีกว่าที่เห็นจากภายนอก เฟอร์นิเจอร์เรียบง่ายทว่าใช้งานได้ดีวางเป็นระเบียบตามที่ต่างๆ พื้นปูนสีเทาสะอาดไร้ฝุ่นละออง ภายในบ้านเท่าที่มองเห็น อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทันสมัยมีเพียงสมาร์ตทีวีหนึ่งเครื่อง และคอมพิวเตอร์พิเศษที่มีการเข้ารหัสอีกเครื่อง คอมพิวเตอร์เครื่องนั้นเป็นรุ่นเก่าเมื่อสิบกว่าปีก่อน ใช้เฉพาะภายในหน่วยพิทักษ์ราตรีเท่านั้นจั่วชิงนั่งลงบนม้านั่งข้างโต๊ะสี่เหลี่ยม ชายชราเดินกลับเข้าครัวอย่างไม่รีบร้อน ใช้กาน้ำร้อนสีแดงชงชา จากนั้นก็นั่งลงตรงข้ามจั่วชิงแล้วยื่นถ้วยชาในมือให้จั่วชิง“ที่นี่ฉันไม่มีชาดีๆ อะไรหรอก นายก็รู้ ดื่มง่ายๆ หน่อยนะ” ชายชรามองดูจั่วชิงที่นิ่งเงียบ แล้วย
