ทหารใหม่เหล่านั้นถึงได้ตื่นจากการเรียนของไป๋หลี่พั่งพั่ง และถามด้วยความสงสัยว่า “ครูฝึกไป๋หลี่ ทำไมคุณถึงหยุดพูดล่ะครับ? ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนนี่ครับ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งไม่ได้ตอบ เพียงแค่ยกมือขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างสงบ วัตถุต้องห้ามทั้งหมดถูกม้วนเข้าไปในกระเป๋าพร้อมกัน ภาพไท่จี๋แปดทิศใต้เท้าของเขาก็ถูกเก็บไปด้วยเขาปัดเสื้อคลุมสีแดงเข้มบนตัว แล้วยิ้มให้กับทหารใหม่ที่อยู่ด้านล่างเวที“ขอโทษด้วย วันนี้บทเรียนของผมจบลงแค่นี้……ต่อจากนี้ พวกเรายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องไปทำ”เขาเดินลงจากเวทีสูง มุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งอย่างช้าๆทหารใหม่ทั้งหมดหันไปมองพร้อมกันไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างหกร่างได้ยืนเคียงข้างกันอยู่บนทุ่งหญ้าที่ไกลออกไป พวกเขาถือกล่องสีดำ สวมหน้ากากเสื้อคลุมสีแดงเข้มพลิ้วไหวในสายลมไป๋หลี่พั่งพั่งก้มหน้าลงหยิบหน้ากากออกมาจากอกเสื้อของตัวเอง แล้วสวมใส่ สวมเสื้อคลุมเดินไปยืนข้างทั้งหกคนหลินชีเยี่ยมองทหารใหม่ทั้งหมดที่อยู่ด้านล่างเวทีแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไป ยื่นมือชี้ไปในอากาศว่างเปล่า เมฆหมอกมากมายก็พุ่งออกมาจากใต้เท้าของเขา กลายเป็นก้อนเมฆขนาดใหญ่ ร่างทั้งเจ็ดยืนตระหง่านอยู่บนยอดเมฆ แล้วหายไปอย่างรวดเร็วบนท้องฟ้าสีครามทหารใหม่ทั้งหลายมองภาพนี้อย่างตะลึงงัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ“นั่นคือครูฝึกของหน่วยม่านราตรี……”“พวกเขากำลังจะไปไหนกัน?”“ไม่รู้สิ”“น่าจะเป็นภารกิจพิเศษมั้ง?”“แต่ว่า…
