บรรดาทหารใหม่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า มองวัตถุต้องห้ามมากมายที่แขวนอยู่บนฟ้าราวกับดวงดาว พวกเขาตกอยู่ในภาวะตะลึงงันในขณะนี้ พวกทหารใหม่ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมวิชาวัตถุต้องห้ามถึงต้องเรียนที่สนามกลางแจ้งเพราะห้องเรียนเล็กๆ ในอาคารไม่สามารถบรรจุวัตถุต้องห้ามจำนวนมหาศาลขนาดนี้ได้!เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของพวกทหารใหม่ รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งก็ยิ่งกว้างขึ้น เขาโบกมือเบาๆ วัตถุต้องห้ามบางส่วนที่แขวนอยู่บนท้องฟ้าก็ลอยมารอบๆ แท่นสูง หมุนวนอย่างช้าๆ“สิ่งที่เรียกว่าวัตถุต้องห้าม ก็คือวัตถุพิเศษที่มีผนึกต้องห้าม……”ท่ามกลางวัตถุต้องห้ามมากมาย ไป๋หลี่พั่งพั่งเริ่มการสอนของเขาอย่างไม่เร่งรีบ แถมยังใจกว้างโยนวัตถุต้องห้ามของตัวเองให้พวกทหารใหม่คนละชิ้น เพื่อให้พวกเขาได้ศึกษาคุณสมบัติและความสามารถด้วยตัวเองทหารใหม่ส่วนใหญ่ที่นี่ไม่เคยได้ยินเรื่องการมีอยู่ของวัตถุต้องห้ามมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงการได้สัมผัสด้วยมือตัวเองตอนนี้พวกเขาทุกคนตื่นเต้นราวกับได้ฉีดยากระตุ้น จับต้องวัตถุต้องห้ามในมืออย่างอยากรู้อยากเห็นในเวลาเดียวกันหลินชีเยี่ยกำลังนั่งอยู่บนดาดฟ้าที่ห่างออกไปกับอันชิงอวี๋ มองไป๋หลี่พั่งพั่งที่กำลังสอนอยู่จากระยะไกล“เขาดูเหมือนจะมีความสุขมากเลยนะ?” อันชิงอวี๋เห็นท่าทางกระตือรือร้นของไป๋หลี่พั่งพั่ง จึงยิ้มเล็กน้อย“ไม่ใช่แค่ดูเหมือนหรอก เขามีความสุขจริงๆ นั่นแหละ” หลินชีเยี่ยยักไหล่ “ตอนที่พวกเ
