ยเทคนิคได้วิเคราะห์ผลสัญญาณโทรศัพท์ของหน่วยเร้นลับออกมาแล้ว”“อ้อ?” จั่วชิงเอ่ยเบาๆ “ได้ผลอย่างไร?”“……ไม่พบ” เฉินโม่อวี้เอ่ยอย่างเสียดาย “ครั้งสุดท้ายที่ตรวจพบสัญญาณของหน่วยเร้นลับคือ ที่อำเภอหนิงชางชายแดนไห่หนาน แต่หลังจากบ่ายสามโมงสี่สิบสองนาทีของวันนั้น สัญญาณของพวกเขาก็หายไปพร้อมกัน”“แล้วเส้นทางจากกล้องวงจรปิดล่ะ?”“ก็เหมือนกัน หลังจากหน่วยเร้นลับไปถึงสนามบินแล้วนั่งรถไปอำเภอหนิงชาง พอไปถึงที่นั่นก็ไม่มีกล้องวงจรปิดจับภาพพวกเขาได้อีกเลย” เฉินโม่อวี้เสริม “หน่วยพิทักษ์ราตรีในท้องที่บอกว่า พวกเขาก็ไม่เคยเห็นหน่วยเร้นลับ ทีมค้นหาที่เราส่งไปก็ยังไม่พบร่องรอยของพวกเขา……”จั่วชิงค่อยๆ เดินไปที่ริมหน้าต่าง หันหลังให้สำนักงาน แล้วหลับตาลง“ท่านผู้บัญชาการจั่ว ต่อไปนี้เราควรจะ……”“โม่อวี้” จั่วชิงตัดบทคำพูดของเฉินโม่อวี้ “นายติดตามฉัน… มานานแค่ไหนแล้ว?”เฉินโม่อวี้ชะงักไปชั่วขณะ“สี่ปีแล้วครับ” เฉินโม่อวี้ตอบ “ตั้งแต่ตอนที่ท่านยังเป็นรองผู้บัญชาการของหน่วยพิทักษ์ราตรี ผมก็อยู่ข้างกายท่านแล้ว”“สี่ปี……”จั่วชิงสูดหายใจลึก ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ในดวงตาปรากฏแววเย็นยะเยือกจนถึงกระดูก “ในรอบสี่ปี และฉันก็ได้สร้างนายขึ้นมาเป็นอะไรแบบนี้?”
