้วยความประหลาดใจ [เพื่อเขา คุ้มค่าขนาดนั้นเลยเหรอ?]“นี่ไม่ใช่เพื่อเขา แต่เพื่อหน่วยพิทักษ์ราตรี” หลินชีเยี่ยตอบ “ในดวงตาของเด็กคนนั้น มีบางสิ่งที่หน่วยพิทักษ์ราตรีคนอื่นไม่มี……ให้เวลาเขาอีกสักหน่อย ผมคิดว่าเขาจะเติบโตไปถึงจุดที่ทุกคนคาดไม่ถึง”[ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันสามารถยื่นเรื่องไปยังผู้บังคับบัญชาโดยตรง เพื่อคืนสถานะทหารใหม่ให้เขาได้เลย ถึงอย่างไรเขาก็เป็นตัวแทนเทพเจ้า และยังมีนายรับประกัน ฉันคิดว่าเบื้องบนคงจะเห็นด้วย…]“ไม่ ไม่จำเป็น” หลินชีเยี่ยปฏิเสธอย่างแน่วแน่ “การตีเหล็กให้เป็นดาบชั้นยอด ต้องผ่านการตีเหล็กนับครั้งไม่ถ้วน การเติบโตที่ราบรื่นเกินไป กลับไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขา”หยวนกังที่อยู่ปลายสายจมอยู่ในความเงียบ“ฮัลโหล? ครูฝึกหยวน คุณได้ยินไหม?”[ได้ยินแล้ว ฉันแค่กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่] หยวนกังยิ้มเล็กน้อย [ชีเยี่ย นายสังเกตเห็นไหมว่าตอนนี้นายเริ่มเหมือนใครบางคนมากขึ้นเรื่อยๆ…]“ใคร?”[เยี่ยฟ่าน]หลินชีเยี่ยชะงักไป[ทั้งวิสัยทัศน์ สายตา วิธีการ รวมถึงวิธีที่นายสอนรุ่นน้อง… มันเหมือนกับเยี่ยฟ่านตอนที่ยังหนุ่มมาก] หยวนกังอดถอนหายใจไม่ได้ [หน่วยพิทักษ์ราตรีแห่งต้าเซี่ยของเราจะมีเสาหลักเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว]“คุณชมผมเกินไปแล้ว” หลินชีเยี่ยยิ้มอย่างจนใจ “ผมมาถึงโรงอาหารแล้ว แค่นี้ก่อนนะครับ”หลินชีเยี่ยวางสายโทรศัพท์ในมือ เงยหน้ามองโรงอาหารที่แออัดไปด้วยผู้คน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วก
