บทที่ 15เซียวเหยียนกำลังคิดว่า หากตนเองได้วัดกระดูกอีกครั้ง ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร
แต่โอกาสมีเพียงครั้งเดียว ไม่มีใครคิดว่านักพรตเฒ่าจากขุนเขาเนินเขียวจะดูผิดพลาด
นับตั้งแต่วันที่วัดกระดูกเสร็จสิ้น เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ความคึกคักในเรือนขุนเขาสายน้ำลดน้อยลง วันก่อนๆเหล่าฮูหยินจากเรือนต่างๆ มักจะพาลูกๆ ของตนมาเที่ยวเล่น หรือไม่ก็รับตนเองไปกินขนมชิ้นเล็กๆ และผลไม้สดพิเศษที่ส่งมาจากชายแดนหรือแคว้นเมืองขึ้น แล้วให้ลูกๆ ของพวกนางเล่นกับเซียวเหยียน พยายามสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิดตั้งแต่ยังเล็ก
แต่ตอนนี้สองเดือนผ่านไป มีเพียงฮูหยินใหญ่กับฮูหยินห้า และฮูหยินเก้าที่อายุยังน้อยเท่านั้นที่มาเยี่ยมเขา
เพียงแต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่เป็นอะไร ก็ไม่ได้มาอีก
อย่างไรก็ตาม บางครั้งก็จะได้รับผลไม้ ขนมเปี๊ยะ ที่ส่งมาจากเรือนวสันต์นิรันดร์
ตอนนี้เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ยังได้รับกางเกงและเสื้อบุฝ้ายที่เย็บจากขนสัตว์ละเอียดอ่อนตัวเล็กๆ สองชุด และผ้าพันคออีกหนึ่งผืน
เซียวเหยียนนำผ้าพันคอผืนนี้ไปพันไว้บนคอของเด็กหญิงน้อย
…
วันรุ่งขึ้น
ฟ้าเพิ่งจะสาง จางอวิ๋นซีก็พาเยว่ชิงเหอมาฝึกกระบี่ในสวนแล้ว
ก่อนหน้านี้ที่ชั้นวางอา
