้นมาอีกแถวหนึ่ง:
[การฝึกฝนใจหมาก จำเป็นต้องมีเพียงหมากในใจ ทุ่มเทให้กับหมากแต่เพียงสิ่งเดียว]
ดีมาก เป็นคำอธิบายที่ตรงไปตรงมา
เซียวเหยียนประหลาดใจอยู่บ้าง ตนเองสามารถโต้ตอบกับตัวอักษรนี้ได้ด้วยรึ?
ฮัลโหล?
ตัวอักษรหายไป
เซียวเหยียนลองเรียกอีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีการตอบสนอง จึงไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ครุ่นคิดในใจ ทุ่มเทให้กับหมากแต่เพียงสิ่งเดียว?
ต้องให้ตนเองหลอมรวมใจหมากขึ้นมาก่อน ถึงจะให้ค่าประสบการณ์?
ในจวนขุนพลเทวะ เซียวเหยียนเคยได้ยินเกี่ยวกับ ใจกระบี่, ใจทวน, และปากอย่างใจอย่าง
แต่ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับใจหมากเลย
ก็ถูกแล้ว การเล่นหมากถือเป็นศาสตร์แขนงเล็กๆ ในสายตาของจวนขุนพลเทวะแล้ว ถือเป็นศาสตร์กระจอกงอกง่อย
แต่ว่า ใจหมากก็น่าจะคล้ายกับใจกระบี่กระมัง?
ตอนที่เหล่าฮูหยินอุ้มตนเองพูดคุยกันเล่นๆ ได้ยินมาว่าเด็กหนุ่มคนนั้นคนนี้ ตั้งแต่เด็กก็ฝึกกระบี่ทุกวัน กินข้าวก็ยังกำกระบี่ไว้ นอนก็กอดกระบี่นอน หลังจากหลอมรวมใจกระบี่ได้แล้ว การฝึกฝนเพลงกระบี่ก็ก้าวหน้าไปพันลี้ในหนึ่งวันอะไรทำนองนั้น
ถ้าอย่างนั้น ตนเองอยากจะหลอมรวมใจหมาก ก็ต้องทำเช่นนี้ด้วยรึ?
แต่เซียวเหยียนชอบวิถีแห่งหมากหรือ?
ชาติก่อนของเขาถ
