“แก!!!”เมื่อได้ยินประโยคนี้ เด็กปีศาจแทบจะระเบิดด้วยความโกรธหลูเป่าโย่วหรี่ตามองตัวเองในกระจกที่แตกร้าว แล้วพูดเสียงเรียบ “ดูเหมือนว่าแกจะไม่ได้โกหก สภาพของแกตอนนี้ ไม่สามารถทำอะไรฉันได้จริงๆ”“แกกำลังลองดีกับฉันอยู่หรือ?”“ฮ่ะๆ”หลูเป่าโย่วหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาจากข้างๆ เช็ดเลือดบนมือเบาๆ “นายเข้าใจผิดไปเรื่องหนึ่ง……ฉันกับพวกนายที่เป็นพวกไร้ค่า ไม่ใช่พวกเดียวกัน”ฟู่!รถไฟแล่นเข้าอุโมงค์ ประตูห้องน้ำเปิดออก หลูเป่าโย่วเดินออกมาอย่างสงบ ร่างของเขาเดินผ่านทางเดินที่มืดมิดกลับไปยังมุมตู้รถไฟที่มีแสงไฟสลัว แล้วนั่งขัดสมาธิลงเขาค่อยๆ หลับตาลง……“กริ๊ง~~~!!”เสียงกริ่งแหลมดังก้องไปทั่วค่ายฝึกอบรม ปลุกทหารใหม่ทุกคนให้ตื่นจากความฝัน!พวกเขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างงุนงง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นท้องฟ้ายังมืดสลัว แล้วหันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังตอนนี้เป็นเวลาตีสามพอดี……[ทุกคน รวมตัวกันที่ลานฝึกใหญ่ภายในสามนาที]เสียงอันสงบนิ่งของหลินชีเยี่ยดังผ่านเครื่องกระจายเสียง กังวานไปทั่วอาคารหอพัก“นี่มันมีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า นี่มันแค่ตีสามเองนะ! ไก่ยังไม่ตื่นเลยมั้ง?”“พวกเราเข้านอนกี่โมงนะ?”“เมื่อคืนดับไฟตอนสามทุ่ม แต่พวกเราก็เล่นกันอีกสักพัก แล้วค่อยนอน น่าจะประมาณสี่ทุ่ม?”“งั้นก็นอนไปแค่ห้าชั่วโมงเองนะ!”“เร็วๆ เข้า! เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปที่สนาม!”“สามนาทีนี่มันเร่งเกินไปหรือเปล่า?”“……”หอพักที่เงียบสงบกลับกล
