“นี่! พวกนายว่าครูฝึกหลินจริงจังหรือเปล่า?”ท้องฟ้าเริ่มมืดลง บรรยากาศในหอพักที่ทหารใหม่กำลังล้างหน้าล้างตากันอยู่นั้นหดหู่และเงียบงัน ไม่มีความกระตือรือร้นเช่นตอนเช้าที่เพิ่งเข้ามาในค่าย หทารใหม่เหล่านั้นราวกับว่ามีอะไรในใจ“นายคิดว่าไง?” ทหารใหม่ข้างๆ เขากลอกตาแล้วชี้ไปที่ดาดฟ้าของหอพักฝั่งตรงข้ามใต้แสงจันทร์ ใยแมงมุมนับไม่ถ้วนปกคลุมระหว่างชั้นต่างๆ แมงมุมหน้าคนขนาดมหึมาและน่าสยดสยองกำลังคลานอยู่บนที่สูงอย่างเงียบๆ ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องมองทหารใหม่เบื้องล่างตลอดเวลา ช่างน่าหวาดผวาเหลือเกินทหารใหม่ที่เปล่งเสียงถามออกไปกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้“แต่เขาไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าการฝึกจริงๆ จะเริ่มพรุ่งนี้?”“ใช่ ไม่งั้นแมงมุมตัวนั้นคงไม่แค่มองเราอยู่ แต่คงกระโจนลงมาไล่ล่าเราแล้ว”“มันเกินไปแล้วนะจริงๆ มันจะโหดร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”“ฉันไม่เชื่อหรอก ส่วนใหญ่ก็คงเหมือนการทดสอบพื้นฐานก่อนหน้านี้ ที่สร้างบรรยากาศตึงเครียดแบบนี้เพื่อบีบคั้นศักยภาพของพวกเรา”“ฉันก็คิดเหมือนกัน ไม่มีหรอกที่หน่วยพิทักษ์ราตรีจะใช้วิธีแบบนี้ฝึกทหารใหม่”“……”ท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของผู้คน ฟางโม่วางแปรงสีฟันในมือลงอย่างสงบ พาดผ้าขนหนูไว้บนไหล่ แล้วเดินไปยังหอพักโดยไม่พูดอะไรสักคำทันใดนั้น เขาชะงักฝีเท้าราวกับรู้สึกถึงบางสิ่งแล้วหันขวับไปมองทางด้านล่างของตึกร่างสีแดงเข้มเคลื่อนผ่านวูบไปอย่างเงียบกริบดวงตาของฟางโม่ค่อยๆ สว่างวา
