แค่สองสิ่งที่ต้องทำ……อยู่รอด และเรียนรู้”หลินชีเยี่ยยกมือทั้งสองข้างขึ้น ผู้ช่วยพยาบาลเกือบร้อยคนก็คำรามพร้อมกัน ปล่อยพลังกดดันของแต่ละคนออกมา เสียงคำรามก้องกังวานไปทั่วห้องโล่งราวกับเสียงฟ้าร้อง ทำเอาทหารใหม่ที่ขี้ขลาดบางคนทรุดลงนั่งกับพื้นด้วยความหวาดกลัว“ไอ้พวกมือใหม่……” มุมปากใต้หน้ากากของหลินชีเยี่ยยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรก”……ด่านเจียหลินจั่วชิงเซ็นอนุมัติเอกสารฉบับสุดท้ายเสร็จแล้ว เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง สายตาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่กลับเห็นเพียงกำแพงเหล็กสูงตระหง่าน แล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา“ท่านผู้บัญชาการ คุณคิดถึงเมืองหลวงหรือครับ?” เฉินโม่อวี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นท่าทางแบบนั้นจึงเอ่ยถาม“เปล่า ฉันแค่กำลังคิดว่าสงครามจะจบลงเมื่อไหร่”“ท่านผู้บัญชาการ สงครามยังไม่ได้เริ่มเลยนะครับ” เฉินโม่อวี้หัวเราะอย่างจนใจจั่วชิงไม่ได้ตอบ เพียงแค่ยักไหล่ “ใครจะรู้ล่ะ น้ำในสงครามครั้งนี้ลึกเกินไปแล้ว บางทีในที่ที่เราไม่เห็น สงครามอาจจะเริ่มขึ้นอย่างเงียบๆ แล้วก็ได้……”จั่วชิงเงียบชั่วครู่ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “เอ้อ! แล้วหน่วยเร้นลับล่ะ? ผ่านมาหลายวันแล้วพวกเขายังไม่กลับมารายงานตัวอีกเหรอ?”“ยังเลยครับ”“แปลกจริง……หรือว่าพวกเขาจะหนีไปเที่ยวกัน?” จั่วชิงขมวดคิ้วอย่างสงสัยเฉินโม่อวี้ยิ้ม “พวกเขาทำงานหนักมานาน อยากพักผ่อนสักสองสามวันก็เป็นเรื่องปก
