างๆ วาบผ่านใต้พื้นดินมาถึงหลุมลึกแห่งหนึ่ง แล้วแทรกเข้าไปในร่างของหลูเป่าโย่วอย่างเงียบเชียบหลูเป่าโย่วขมวดคิ้ว ราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง ก้มลงมองฝ่ามือตัวเอง ดวงตาฉายแววสงสัยเล็กน้อย……แต่สุดท้ายเขาก็ไม่พบอะไร จึงเบือนหน้ากลับไปมองท้องฟ้าอีกครั้ง จ้องมองร่างสองร่างที่กำลังต่อสู้กันอยู่บนโดมเหล็ก“แข็งแกร่งมาก……” หลูเป่าโย่วพึมพำ “ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้? เมื่อกี้เขาซ่อนพลังไว้มากแค่ไหนกันแน่?”แต่เดิม หลูเป่าโย่วยังรู้สึกไม่ยอมรับการพ่ายแพ้ของตน แต่ตอนนี้เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยใช้พลังทั้งหมดที่มีกระหน่ำซัดหมิงหลิ่วบนโดมเหล็ก เขาถึงได้ตระหนักอย่างแท้จริงว่า……ช่องว่างระหว่างพวกเขานั้นห่างกันมากเพียงใด……เสียงระเบิดดังสนั่นดังมาจากโดมเหล็กอย่างต่อเนื่อง หมิงหลิ่วถือตะเกียงยมโลก ดวงตาที่ไส้ตะเกียงมองไปที่ใดพลังวิญญาณมหาศาลก็ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด จากนั้นก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง ฉีกทึ้งสสารในบริเวณกว้างให้แตกเป็นเสี่ยงๆหลินชีเยี่ยถือ [จั่นไป๋] ร่างกายเคลื่อนไหวราวกับภูตผีผ่านความว่างเปล่า ไม่ว่าการระเบิดพลังวิญญาณของหมิงหลิ่วจะรุนแรงเพียงใด ก็ไม่สามารถส่งผลกระทบต่อเขาได้แม้แต่น้อยแน่นอนว่าด้วย [อมตะ] ของเจียหลานที่ติดตัวมา แม้หลินชีเยี่ยจะหลับตาบุกตรงไปเบื้องหน้าหมิงหลิ่ว ก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย แต่การทำเช่นนั้นจะทำให้การเคลื่อนไหวของเขาคาดเดาได้ง่าย หมิงหลิ่วสามารถคาดการณ์ตำแหน่งของเขาและหลบ
