แม้ว่าจะมีปีกสีแดงเข้มคู่นั้นช่วยต้านทานความเสียหายจากการระเบิดในระยะประชิดได้บางส่วน แต่ก็ยังส่งผลกระทบต่อความสามารถในการเคลื่อนไหวของหลูเป่าโย่วเขาลุกขึ้นจากพื้นอย่างโซเซ แต่ยังไม่ทันยืนมั่นคง หลินชีเยี่ยก็เตะเข้าที่หน้าอกอีกครั้ง จนกระเด็นออกไปหลายสิบเมตรหลูเป่าโย่วกระอักเลือดออกมา ล้มหงายหลังลงกับพื้นหลินชีเยี่ยเดินมาหยุดตรงหน้าเขา จับคอเสื้อของเขาอย่างสงบ แล้วยกร่างขึ้นลอยกลางอากาศ“นายมีสิทธิ์อะไรมาอยู่ที่นี่?” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างเย็นชา“อะไรนะ?” หลูเป่าโย่วขมวดคิ้ว เลือดไหลออกจากมุมปากขณะที่ถูกจับแขวนไว้กลางอากาศ“ฉันถามว่า นายมีสิทธิ์อะไรมาอยู่ที่นี่?”หลินชีเยี่ยทวนคำถามอีกครั้ง“การที่นายได้เป็นตัวแทนของลูซิเฟอร์ นั่นเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมาก” หลินชีเยี่ยจ้องมองดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้นแล้วพูดต่อ “แต่ดูเหมือนนายจะลืมสถานะของตัวเอง ลืมว่าที่นี่คือที่ไหน……”หลินชีเยี่ยกำหมัดขวาแน่น แล้วต่อยเข้าที่ใบหนาของหลูเป่าโย่ว จนอีกฝ่ายจมลงไปในพื้นดิน“ที่นี่คือต้าเซี่ย! นายเป็นชาวต้าเซี่ย! และกำลังจะเป็นทหารใหม่ของหน่วยพิทักษ์ราตรี!” ท่ามกลางควันฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย ดวงตาสีทองที่เต็มไปด้วยความโกรธของหลินชีเยี่ยลุกโชนราวกับเตาหลอม “นายคิดว่าตัวเองสามารถเติบโตอย่างปลอดภัย เดินไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ และยืนอยู่ที่นี่อย่างหยิ่งผยองพร้อมขู่ว่าจะฆ่าสมาชิกหน่วยพิทักษ์ราตรีได้เพราะอะไร?!เพราะนายโชคดี? เพร
