สยดสยอง แล้วงับเข้าใส่ร่างของหลินชีเยี่ยอย่างดุดัน!โชคดีที่หลินชีเยี่ยเลือกที่จะถอยหลังอย่างระมัดระวังทันทีที่พื้นดินบิดเบี้ยว เขากระโดดไปด้านข้างสุดกำลัง หลบพ้นระยะการงับของปากยักษ์นั่นอย่างหวุดหวิดในตอนนั้นเอง ลิ้นสีแดงเพลิงยาวเหยียดพุ่งออกมาจากส่วนลึกของปากยักษ์นั้นราวกับงูหลาม ทะยานขึ้นไปเหนือศีรษะของหลินชีเยี่ยที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ พลังงานจลน์อันน่าสะพรึงกลัวฟาดร่างของเขาจนร่วงลงสู่พื้นตูม!!ร่างสีแดงเข้มกระแทกลงบนพื้น ฝุ่นควันคลุ้งไปทั่วหลินชีเยี่ยค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ยกมือปัดฝุ่นที่เกาะเต็มเสื้อคลุม ดวงตาสีทองอ่อนจ้องมองไปยังหลูเป่าโย่วที่อยู่ไกลออกไป“รู้ว่าตัวเองบกพร่องตรงไหนก็เลยเลิกโจมตีระยะประชิด แล้วหันมาใช้ผนึกต้องห้ามในการต่อสู้แทนสินะ” หลินชีเยี่ยพึมพำเบาๆ “เป็นเด็กที่มีแววดีนะ……น่าเสียดายที่จิตใจยังอ่อนหัดเกินไป”หลินชีเยี่ยส่ายหน้าเบาๆ เดินไปหยิบปืนยิงลูกระเบิดที่ทหารใหม่ทิ้งไว้บนพื้นขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ ร่างของเขาพลันกระพริบกลายเป็นเงาเลือนราง หายไปจากที่เดิมหลูเป่าโย่วกำดาบตรงไว้ในมือ สายตาจับจ้องร่างของหลินชีเยี่ย แต่น่าเสียดายที่สมรรถภาพร่างกายของหลินชีเยี่ยเหนือกว่าเขามากนัก แม้จะแบกปืนยิงลูกระเบิดไว้ ความเร็วก็ยังเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ หลูเป่าโย่วไม่มีการรับรู้ทางจิตเหมือนหลินชีเยี่ย จึงทำได้เพียงใช้ตาเปล่าล็อกเป้าหมายเท่านั้นปัง ปัง ปัง!!ขณะเคลื่อนที่ หลินชีเยี่ยยกป
