ส่วนเจียหลาน วิธีการโจมตีของเธอนั้นเรียบง่ายกว่ามากไม่ต้องมีลูกเล่นมากมายเหมือนไป๋หลี่พั่งพั่ง ไม่มีความน่าสะพรึงกลัวเหมือนเฉาเยวียน เธอเหมือนช่อดอกไม้ที่ปลิวล่องลอยไปในฝูงชน เดินเล่นอย่างสบายใจท่ามกลางการโจมตีที่ราวกับสายฝนเมื่อเจอทหารใหม่ที่มีทักษะการต่อสู้สูง หรือมีผนึกต้องห้ามที่พิเศษ เจียหลานก็จะประลองกับเขาสักสองสามกระบวนท่า จากนั้นก็ต่อยให้สลบเมื่อเห็นคนที่มีระดับทั่วๆ ไปในทุกด้าน ก็จะต่อยให้สลบโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงด้วยวิธีการโจมตีที่เรียบง่ายแบบนี้ กลับทำให้ทหารใหม่รอบตัวเธอล้มลงเป็นกลุ่มใหญ่ เธอเหมือนเครื่องจักรต่อยมนุษย์ที่ไร้ความรู้สึก สร้างพื้นที่ว่างรอบตัวอย่างรวดเร็วอันชิงอวี๋แบกโลงศพสีดำยืนอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน เถาวัลย์น้ำแข็งนับไม่ถ้วนงอกออกมาจากพื้นดินใต้เท้า พันกันอยู่รอบตัวเขา ต่อสู้กับทหารใหม่หลายคนพร้อมกันอันชิงอวี๋ดันแว่นตาอย่างสงบ ภายใต้เลนส์สีขาว ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายสีเทาจางๆ กวาดมองทหารใหม่ทั้งหลายอย่างช้าๆ……“ลองดูซิว่าพวกแก… ซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?” เขาพึมพำ…“ดูเหมือนสถานการณ์จะไม่ค่อยสู้ดีนะ?”สมาชิกศาสนจักรเทพโบราณสามคนที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มทหารใหม่ มองดูสนามรบที่วุ่นวายด้วยสีหน้าประหลาด“คนพวกนี้……ดูไม่เหมือนท่านเชียนมั่วเลยนี่?”“ใช่ พวกเขาปรากฏตัวพร้อมกัน แสดงว่าไม่ใช่ภาพมายาที่ท่านเชียนมั่วสร้างขึ้นโดยอาศัยความแตกต่างของเวลามันเป็นไปได้แค่ว่าเป็นร่างแยกของ
