เชียนมั่วรู้สึกเพียงแค่ว่าตรงหน้ามืดลง ศีรษะปวดร้าวอย่างรุนแรง แต่ด้วยพลังจิตอันทรงพลังและความมุ่งมั่น เขาจึงไม่ถึงกับหมดสติเหมือนทหารใหม่คนอื่นๆเขามองไปที่ดวงตาของเจียหลานด้วยความไม่เข้าใจ‘เป็นไปได้อย่างไร?ในระดับนี้ ไม่มีใครควรจะรับการโจมตีนั้นได้นี่?!’เชียนมั่วไม่ยอมเชื่อ เขายื่นมือขวาออกไปอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า พลังงานที่เย็นเยียบสุดขีดก่อตัวขึ้นในฝ่ามืออีกครั้ง แล้วตบอย่างแรงไปที่แก้มของเจียหลานเจียหลานขมวดคิ้ว ใช้มือเปล่าคว้าข้อมือของเชียนมั่วไว้ ในดวงตาปรากฏแววโกรธเกรี้ยว“นายยังคิดจะตบหน้าฉันอีกเหรอ? เด็กสมัยนี้ป่าเถื่อนกันขนาดนี้เลยหรือไง?”เจียหลานซัดหมัดใส่ศีรษะของเชียนมั่วอีกครั้งหมัดนี้ ทำให้เขาทะลุพื้นไม้ลงไปกระแทกพื้นดินโดยตรงท่ามกลางควันหนาทึบ เชียนมั่วที่มีสติพร่าเลือนพยายามดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้นเจียหลานกระโดดเบาๆ มาอยู่ตรงหน้าเขาทันที แล้วเอ่ยปากอย่างประหลาดใจ“สองหมัดแล้ว ยังไม่สลบอีก? หัวแข็งขนาดนี้เลยเหรอ?”นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เชียนมั่วได้ยินเพราะหลังจากหมัดที่สามลงมา เชียนมั่วก็สลบไปอย่างสิ้นเชิงภายใต้การกดทับของ [ศิลาสกัดกั้น] เขามีพลังแค่ขั้นฉือเท่านั้น แต่ต้องรู้ไว้ว่า เจียหลานที่มี [อมตะ] นั้น ตัวเธอเองจะไม่ได้รับผลกระทบจากพลังภายนอกใดๆ ทั้งสิ้นพลังของเธอยังคงรักษาระดับสูงสุดไว้ได้การที่ใช้สามหมัดจัดการเขาได้ ก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้วสายตาของเจียหลานกวาดมองไปร
