กอั้งฮั้ยยี้ นั่งเบื่อหน่ายอยู่บนดาดฟ้าของสนามยิงปืน ฟังเสียงกรีดร้องดังขึ้นลงรอบๆ แล้วหาวออกมา“ทำไมยังไม่มีใครมาหาฉันเลยนะ……ฉันก็อยากทำให้เด็กๆ ตกใจบ้างเหมือนกัน?”เจียหลานถอนหายใจอย่างหดหู่ในตอนนั้นเอง มีกลุ่มทหารใหม่กลุ่มเล็กๆ ประมาณ 50 – 60 คน ถือดาบและปืน วิ่งกรูกันมาจากที่ไกลๆ อย่างตื่นเต้นทันทีที่เห็นพวกเขา ดวงตาของเจียหลานก็เป็นประกายขึ้นมาเธอรีบลุกขึ้นจากดาดฟ้าอย่างรวดเร็ว กำลังจะกระโดดลงไปด้วยความตื่นเต้น แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกระแอมเบาๆ สองครั้ง แล้วค่อยๆ หยิบเข็มด้ายสีเลือดและหัวคนที่ดูสมจริงมากๆ ออกมาจากกระเป๋าอย่างเงียบๆ“บท บท……บทบาทของฉันคืออะไรนะ?”เจียหลานถือเข็มด้ายไว้ในมือหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งอุ้มหัวคนที่เปื้อนเลือด ยืนงงงันอยู่กับที่ครู่หนึ่ง แล้วจึงทำเสียงจุ๊ปาก วางทั้งสองอย่างลง หันไปหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากอกเสื้อ แล้วรีบเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว“อืม……ฉันเป็นหัวหน้าปีศาจหญิงที่ชอบเอาหัวคนมาร้อยเป็นเข็มขัดคาดเอวไว้……เข็มขัดหัวคนเหรอ? งั้นต้องเอาเข็มด้ายมาร้อยอุปกรณ์ประกอบฉากพวกนี้ก่อน”เจียหลานรีบเก็บสมุดเล่มเล็กเข้ากระเป๋าทันที แล้วหยิบเข็มด้ายสีเลือดออกมา มือหนึ่งจับปลายเข็ม อีกมือหนึ่งจับด้ายสีแดง เธอเบิกตากว้าง พยายามอย่างหนักที่จะร้อยด้ายเข้าไปในรูเข็มอันเล็กจิ๋วอย่างไรก็ตาม เธอพยายามร้อยหลายครั้งแต่ก็ล้มเหลวทุกครั้งปลายด้ายเล็กๆ นั้น ราวกับมีความคิดเป็นขอ
