คน มือขวากำนวม กำลังพยายามยัดนวมเข้าไปในปกเสื้อของตัวเองอย่างขัดเคือง…เมื่อเห็นทหารใหม่เหล่านี้ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน การเคลื่อนไหวของเจียหลานก็หยุดชะงักทันทีเธอตะลึงทหารใหม่ก็ตะลึงเช่นกันบรรยากาศตกอยู่ในความเงียบสงัดทหารใหม่กลืนน้ำลาย สายตาเหลือบมองไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว เห็นหน้ากากอั้งฮั้ยยี้ที่ เจียหลานลืมทิ้งไว้ข้างๆพอดี“เอ๊ะ? เธอคือ……”ตูม!!เจียหลานบีบนวมในมือแหลกเป็นชิ้นๆ พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาอย่างรุนแรง เส้นผมสีดำของเธอลอยขึ้นทีละเส้น เธอมองกลุ่มทหารใหม่ด้วยความอับอายและโกรธเคือง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาต‘ขอโทษนะชีเยี่ย ฉันไม่สามารถปล่อยให้ทหารใหม่อยู่บนเวทีเพื่อสร้างบรรยากาศให้นายได้อีกต่อไป วันนี้ กลุ่มทหารใหม่พวกนี้ จะต้องไม่มีใครออกไปจากที่นี่อย่างมีสติแม้แต่คนเดียว!’ร่างของเจียหลานกลายเป็นเงาวับหายไป ราวกับสัตว์ป่าสีน้ำเงินที่ดุร้าย พุ่งเข้าไปในกลุ่มคนที่กำลังงุนงง มือขาวของเธอกำหมัดแน่น พุ่งเข้าชนร่างของพวกเขาอย่างรวดเร็ว!“แย่แล้ว! ทุกคนรวมตัวกัน……”ทหารใหม่ที่เป็นหัวหน้ายังพูดไม่ทันจบ เจียหลานก็ต่อยหน้าผากของเขาอย่างแรง หัวหน้าคนนั้นตาเหลือกและหมดสติไปอย่างรวดเร็วทหารใหม่คนอื่นๆ เพิ่งตั้งสติได้ พวกเขาใช้ปืนและดาบในมือโจมตีเจียหลานอย่างบ้าคลั่งอย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีแบบไหนที่ตกลงบนร่างของสาวน้อยชุดน้ำเงินคนนี้ ก็ไม่สามารถทิ้งร่องรอยแม้แต่น้
