ูเป่าโย่วอย่างไร……หลินชีเยี่ยต้องคิดให้ดี“ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณครับครูฝึกหยวน” หลินชีเยี่ยถอนหายใจแล้วก้าวเดินออกไปข้างนอก……ภายในค่ายฝึกอบรม กองทหารใหม่วิ่งอย่างรวดเร็วบนถนน เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวของทหารใหม่คนอื่นๆดังมาจากทุกทิศทางใบหน้าของทหารใหม่เหล่านี้ซีดเผือด“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมถึงมีเสียงร้องไห้ไปทั่ว?”“ไม่รู้สิ! ก็แค่การทดสอบเท่านั้นไม่ใช่เหรอ? จำเป็นต้องร้องราวกับเจอวิกฤตชีวิตด้วยเหรอ?”“ใช่แล้ว คนที่ไม่รู้อาจคิดว่าศัตรูบุกเข้ามาถึงประตูบ้านแล้ว”“พูดถึงเรื่องนี้ พวกเราวิ่งมานานขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงไม่เห็นคนของหน่วยรบพิเศษสักคนเลย?”“……”ท่ามกลางความวุ่นวาย ทหารใหม่สามคนสบตากันอย่างเงียบๆ แล้วรวมตัวกันโดยไม่พูดอะไร“เกิดอะไรขึ้น? การทดสอบพื้นฐานครั้งนี้ ทำไมถึงไม่เหมือนกับที่เราคิดไว้?” ทหารใหม่คนหนึ่งที่ดูอ่อนเยาว์มากขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมถึงมีหน่วยรบพิเศษเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย?”“นี่เป็นเรื่องปกติ” ทหารใหม่อีกคนที่ผอมแห้งมองไปรอบๆ ด้วยความระแวง หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเขา เขาก็พูดต่อว่า “ครั้งนี้มีทหารใหม่กว่าหกร้อยคน ครูฝึกคงควบคุมสถานการณ์ได้ยาก การส่งหน่วยรบพิเศษมากดดันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ อย่าไวต่อความรู้สึกมากเกินไป”“ใช่แล้วๆ หน่วยเร้นลับก็เคยมาในปีก่อนๆ ไม่ใช่เหรอ” ทหารหญิงใหม่คนหนึ่งพยักหน้าเห็นด้วยทหารใหม่ที่ยังไร้เดียงสาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “การที่หน่วยม
