“น่าเบื่อจริงๆ” ไป๋หลี่พั่งพั่งยักไหล่หลินชีเยี่ยมองไปที่เสิ่นชิงจู่ด้วยสีหน้าซับซ้อน “จากนั้นก็จะมีคนที่รู้สึกไม่พอใจและออกมาเป็นหัวหน้า เพื่อปราบปรามพวกหัวแข็งเหล่านี้ ครูฝึกหยวนก็จะให้พวกเขาได้เห็นว่าอะไรคือกำลังรบชั้นยอดของต้าเซี่ย……”“แล้วหลังจากนั้น ท้องฟ้าก็จะมีเสียงดังสนั่น และพี่ชายคนเก่งก็จะปรากฏตัวอย่างเจิดจรัส!” ไป๋หลี่พั่งพั่งตบมือพลางหัวเราะ “พวกเราจะลงไปเมื่อไหร่? วิธีการต้องดูยิ่งใหญ่หน่อยใช่ไหม? อย่างน้อยก็ต้องเท่กว่าหน่วยเร้นลับเมื่อก่อนสิ?”[รอสัญญาณจากครูฝึกหยวน] เสียงของเจียงเอ่อร์ดังออกมาจากลำโพงบลูทูธ[คำนวณดูแล้ว น่าจะใกล้ถึงเวลาแล้ว…]หลินชีเยี่ยพยักหน้าเบาๆ “ยังเหลือเวลาอีกนิดหน่อย ทุกคนลองทบทวนบทของตัวเองอีกครั้ง เดี๋ยวตอนแสดงอย่าให้มีข้อผิดพลาดนะ”“รับทราบ!”……ในเวลานี้ลานฝึกซ้อมใหญ่ใต้เครื่องบิน“ไม่พอใจงั้นเหรอ?” หยวนกังมองพวกหัวรุนแรงที่เดินออกมาจากฝูงชนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “พวกนายคิดว่าตัวเองมีผนึกต้องห้ามที่ทรงพลัง หรือมีทักษะพิเศษบางอย่างติดตัว แล้วจะมีอนาคตที่สดใสงั้นเหรอ? คิดว่าที่พวกเราสามารถยืนดุด่าพวกนายอยู่ตรงนี้ได้ ก็เพราะแค่เกิดก่อนไม่กี่ปีใช่ไหม? คิดว่าฉันพูดได้แค่ว่าพวกนายอ่อนแอ พูดว่าพวกนายมีระดับพลังต่ำ แต่ไม่สามารถพูดว่าพวกนายเป็นขยะ เป็นเศษสวะได้งั้นเหรอ?”หยวนกังหัวเราะเยาะ “น่าขัน! ที่ฉันพูดไม่ผิดเลยสักนิด
