รถไฟที่ชานเมืองหลวง ทำให้ตู้โดยสารครึ่งหนึ่งตกรางเหตุการณ์นั้น นายเป็นคนทำใช่ไหม?”“นั่นผมเอง แล้วยังไงล่ะ?” หลูเป่าโย่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คนบนรถก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไร ผมแค่สั่งสอนพวกเขาเท่านั้น……”“นายควรจะดีใจที่ไม่มีใครบาดเจ็บ ไม่อย่างนั้นตอนนี้นายคงไม่ได้ยืนอยู่ที่นี่ แต่ถูกส่งตัวไปกักขังที่ศูนย์ไจเจี้ยแล้ว” ครูฝึกกล่าวอย่างสงบ “การกระทำของนายถือเป็นการจงใจทำลายทรัพย์สินสาธารณะ เป็นภัยต่อความมั่นคงของสังคม ซึ่งก่อให้เกิดผลกระทบร้ายแรง หลังจากที่เราสอบสวนเรื่องนี้แล้ว ก็ตัดสินใจตัดสิทธิ์การเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีของนายชั่วคราว……หลังจากช่วงทดลองสองปี ถ้าเราเห็นว่านายไม่มีพฤติกรรมก้าวร้าวอีกแล้ว ก็จะให้โอกาสนายเข้าร่วมการฝึกอีกครั้ง”หลูเป่าโย่วเบิกตากว้าง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ส่ายหัวอย่างแน่วแน่ และตะโกนด้วยความโกรธ “ไม่! ผมพยายามอย่างมากกว่าจะหนีออกจากบ้านได้ ทำงานระหว่างทางเพื่อเก็บค่ารถ ในที่สุดก็มาถึงเมืองหลวง……ทำไมผมต้องกลับไปแบบนี้ด้วย? ผมจะเข้าไป ผมจะเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี!”ครูฝึกเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้น “หลูเป่าโย่ว นายไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันพูดเหรอ? ตอนนี้กลับบ้านไปก่อน อีกสองปีนายยังมีโอกาสเข้าร่วมค่ายฝึกอบรม ถ้านายยังก่อเรื่องอีก นายจะไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีไปตลอดชีวิต!”หลูเป่าโย่วเงียบลง เขามองไปรอบๆ เห็นครูฝึกคนอื่นๆ สังเกตเห็นสถานการณ์ตรงนี้ แวว
