เมืองหลวงที่พักชั่วคราวของหน่วยม่านราตรีร่างในชุดทหารยืนอยู่หน้าประตู ยื่นมือออกไปเคาะประตูเบาๆเสิ่นชิงจู่เปิดประตู เมื่อเห็นร่างคุ้นตา เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย“ครูฝึกหง?”ใบหน้านั้น เสิ่นชิงจู่คุ้นเคยเป็นอย่างดี เมื่อตอนที่พวกเขายังเป็นทหารใหม่อยู่ในค่ายฝึกอบรม ครูฝึกหงเป็นครูฝึกที่พวกเขาได้ติดต่อด้วยมากที่สุด และเป็นครูฝึกที่ทิ้งความประทับใจไว้กับเขามากที่สุดด้วยแต่ตอนที่อยู่บนภูเขาจินหนาน เสิ่นชิงจู่ได้เสี่ยงเพื่อหยุดการโจมตีแบบพลีชีพของครูฝึกหง“เสิ่นชิงจู่” ครูฝึกหงมองเขา ดวงตาฉายแววตื้นตัน “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ?”เสิ่นชิงจู่ในตอนนี้ แตกต่างจากเสิ่นชิงจู่ในความทรงจำของครูฝึกหงมาก เขาไม่รู้ว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เสิ่นชิงจู่ได้ผ่านอะไรมาบ้าง แต่เขาก็พอจะจินตนาการได้ว่า ต้องเป็นประสบการณ์ที่ยากลำบากและเจ็บปวดมากแค่ไหน ถึงทำให้คนหัวแข็งที่เคยโดดเด่นคนหนึ่ง เติบโตมาเป็นคนแบบนี้ได้“ไม่ได้เจอกันนานเลยครับ” เสิ่นชิงจู่ยกยิ้ม “เชิญเข้ามานั่งข้างในก่อนครับ”ครูฝึกหงส่งเสียงรับในลำคอแล้วเดินเข้ามาในห้อง หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ได้ยินเสียงก็รีบมาดู เมื่อเห็นครูฝึกหงทุกคนต่างก็มีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ“อ้าว ครูฝึกหง ทำไมคุณมาล่ะครับ?”“ฉันมาแทนครูฝึกหยวนเพื่อมาพบกับพวกครูฝึกพิเศษรุ่นนี้ของเรา” ครูฝึกหงเดินมาหยุดตรงหน้าหลินชีเยี่ย ตบไหล่เขาเบาๆ “เจ้าหนูคนเก่ง โตขึ้นแล้ว หล่อขึ้นด้วย”หลินชีเยี่ยเกาศีรษะด้
