รมเที่ยงตรงอะไรพวกนี้ ไม่ต้องให้ฉันสอนพวกนายใช่ไหม?”“อ้อ?”หลินชีเยี่ยหันไปมองหลี่เจินเจินด้วยความประหลาดใจ มุมปากปรากฏรอยยิ้ม “วางใจเถอะครูฝึกหยวน……พวกเรารู้ว่าควรทำยังไง”อันชิงอวี๋หันกลับไปมอง เห็นหลี่เจินเจินกำลังจ้องตัวเองเงียบๆ เขารู้สึกเขินอาย จึงเกาหัวแกรกๆ แล้วยิ้มอย่างขัดเขินเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น หลี่เจินเจินก็นึกถึงภาพที่เห็นก่อนจะหมดสติ ภาพร่างที่แบกโลงศพสีดำและร้อยหัวคนไว้ เธอสะท้านโดยไม่รู้ตัว……“เจินเจิน ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราเป็นคนดีจริงๆ”เจียงเอ่อร์สวมชุดสีขาวยาว ปรากฏตัวข้างๆ หลี่เจินเจินอย่างไร้สุ้มเสียง ลอยอยู่กลางอากาศแล้วยิ้มให้เธออย่างอ่อนหวาน ใบหน้าเล็กๆ ของหลี่เจินเจินซีดขาวทันที เธอกระโดดขึ้นจากที่เดิมอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นหลี่เจินเจินตกใจกลัว อันชิงอวี๋ก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา“อ้อ ใช่แล้ว” อันชิงอวี๋นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองหลินชีเยี่ย “ชีเยี่ย วันนี้ตอนที่ฉันเจอเจินเจิน ฉันพบเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่แปลกมาก……”“แปลก?” หลินชีเยี่ยคีบเนื้อขึ้นมาชิ้นหนึ่ง “แปลกยังไง?”อันชิงอวี๋จ้องหลินชีเยี่ยด้วยสีหน้าประหลาด“เป็นอะไร? ทำไมมองฉันแบบนั้น?” หลินชีเยี่ยงุนงง“ชีเยี่ย… ถามตรงๆ นะ” อันชิงอวี๋เอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ “นายแอบ… มีลูกชายข้างนอกหรือเปล่า?”
