าหน่วยเส้าล่ะ? พวกเขายังไม่กลับมาเหรอครับ?”“หัวหน้าหน่วยเส้ากลับมาแล้ว อยู่ในห้องหนังสือกำลังตรวจเอกสาร ครูฝึกหยวนก็น่าจะมาถึงในอีกสักครู่” จางเจิ้งถิงเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “อ้อใช่ หัวหน้าหน่วยเส้าบอกว่า พอคุณมาถึง ให้เชิญคุณไปดื่มชาด้วยกันที่ห้องทำงานก่อน” หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเบาๆ “ครับ”……ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“เชิญเข้ามา”หลินชีเยี่ยผลักประตูเดินเข้าไป ในห้องทำงานที่โล่งกว้าง เห็นเพียงเส้าผิงเกอนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน กำลังงีบหลับอยู่บนกองเอกสารเมื่อเห็นหลินชีเยี่ยมาถึง ดวงตาที่ง่วงงุนของเส้าผิงเกอก็เริ่มมีประกายขึ้นมาบ้าง หลังจากยืดเส้นยืดสายแล้ว เขาก็ยิ้มให้หลินชีเยี่ย “ขอโทษด้วยนะ วันนี้ประชุมนานเกินไป ง่วงจริงๆ……”“หัวหน้าหน่วยเส้าเหนื่อยมากเลยครับ” หลินชีเยี่ยยิ้มอย่างสุภาพ“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก” เส้าผิงเกอลุกขึ้นยืน ลากเก้าอี้มาให้หลินชีเยี่ย แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “นายเป็นรุ่นน้องที่เหล่าเฉินพามา พวกเราก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน จะเรียกพี่เส้า ลุงเส้า หรืออะไรก็ได้ ไม่ต้องเกร็ง”หลินชีเยี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงตระหนักว่าเหล่าเฉินที่เส้าผิงเกอพูดถึงก็คือเฉินมู่เหยี่ยนั่นเองหลินชีเยี่ยยิ้มอย่างจนใจ นิสัยของไป๋อู่ฉางท่านนี้ ช่างแตกต่างจากเฮยอู่ฉางเฉินมู่เหยี่ยที่เงียบขรึมเหลือเกิน…“ฉันรู้นะ ที่นายมาครั้งนี้ ก็เพื่อจะถามเรื่องของเหล่าเฉินในอดีตใช่ไหม?” เส้าผิงเกอถา
