“อย่างไรเสียก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ข้าจะบรรเลงเพลงประกอบฉากต่อสู้ให้พวกเขาสักหน่อย” บรากีกล่าวด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนอยากเห็นเรื่องวุ่นวายให้มากขึ้น นิ้วของเขาดีดสายพิณ เสียงดนตรีที่เร้าใจและรวดเร็วก็ดังก้องไปทั่วโรงพยาบาลลานโรงพยาบาลฝุ่นคลุ้งกระจายขึ้นมาจากพื้นดิน ในหลุมลึกบนสนามหญ้า ร่างหนึ่งค่อยๆ หยัดกายลุกยืน……ดวงตาสีม่วงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเปิดขึ้น พลังอำนาจของกษัตริย์ที่ไม่มีใครเทียบได้แผ่ออกมาจากตัวเขาเสื้อคลุมสีเทาบนร่างสั่นไหวตามลมหายใจของเขา แม้จะมีวปราการเวทย์ของเมอร์ลินกั้นไว้ แต่พลังอำนาจของกษัตริย์ที่แผ่ออกมานี้ก็ยังเกือบทำให้ผู้ช่วยคนอื่นๆ ต้องคุกเข่าลงกับพื้นตรงข้ามกับเขา ลิงเฒ่าสวมจีวรตัวหนึ่งกระโดดลงมาจากชั้นสองอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาสีทองของมันลุกโชนเหมือนดวงอาทิตย์ที่แผดเผา พลังเทพอันบ้าคลั่งอาละวาดไปทั่ว ต่อสู้กับพลังอำนาจของกษัตริย์อย่างสูสีหลินชีเยี่ยยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง ก้มมองคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวสองสายในลานด้านล่าง หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาก็ไม่ได้เลือกที่จะออกมาห้ามปรามในด้านหนึ่ง เขาต้องการใช้พลังการต่อสู้อันดุดันของซุนหงอคงเพื่อสยบความห้าวหาญของกิลกาเมชอีกด้านหนึ่ง เขาก็อยากรู้จริงๆ ว่า……ฉีเทียนต้าเซิ่ง ซุนหงอคง กับทรราชแห่งบาบิโลนโบราณอย่างกิลกาเมช ใครกันแน่ที่จะแข็งแกร่งกว่ากัน?
