่กำลังเหม่อมองไปไกลราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง หันมามองทางนี้พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อประตูเปิดออก แสงแดดจากภายนอกสาดส่องเข้ามาในห้อง ตรงกลางห้องที่โล่งกว้าง ชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีเทากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พับ นิ่งไม่ไหวติงราวกับรูปปั้นเมื่อแสงแดดสายหนึ่งตกกระทบร่างของเขา ในชั่วขณะนั้น ดวงตาสีม่วงเข้มค่อยๆ ลืมขึ้น พร้อมกันนั้น กลิ่นอายอันน่าพิศวงพลันแผ่ออกมาจากร่างของเขา!แสงแดดสีเหลืองหม่นทอดเงาของเขาลงบนผนังสีขาวด้านหลัง เสื้อคลุมสีเทาคลุมร่างราวกับเป็นราชาที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ ณ ปลายโลก……ราชาผู้โดดเดี่ยวเดียวดายเมื่อเขาลืมตาขึ้น ในขณะนั้น หลินชีเยี่ยก็ชะงักไปในสมองของเขาผุดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว อยากจะคุกเข่าลงกับพื้น มอบอิสรภาพและชีวิตของตนให้แก่จักรพรรดิโบราณผู้ไม่ควรดำรงอยู่ในโลกนี้ แต่ความคิดนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ ก็ถูกหลินชีเยี่ยกดข่มลงไปทันทีรากฐานแห่งรัตติกาลในร่างกายทำงานโดยอัตโนมัติ บรรยากาศรอบตัวเขาก็กลายเป็นความมืดมิดลึกล้ำ กลิ่นอายของจักรพรรดิอันบางเบาแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขา บดบังกลิ่นอายน่าเกรงขามของชายคนนั้น“หืม?”ชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พับเห็นหลินชีเยี่ยหลุดพ้นจากสนามพลังของตนเอง ดูเหมือนจะรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างในเวลาเดียวกัน ภายในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า เมอร์ลินและบรากีที่กำลังเล่นหมากรุกอย่างสบายๆ ต่างก็รู้สึกถึงบางสิ่งพร้อมกัน พวกเขาหันไปมองชั
