ไม่กลัวตายเหรอ?”ฟางโม่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า มองร่างใหญ่โตที่ค่อยๆ เข้ามาใกล้ ก่อนจะยกมีดสั้นที่ถือกลับด้านขึ้นมา“มันมาหาฉันน่ะ……” เขาถอนหายใจ“มาหานาย? นายพูดอะไรน่ะ?”“ไม่มีอะไรหรอก……เดี๋ยวฉันจะถ่วงเวลามันไว้ เธอวิ่งตามถนนเส้นนี้ไปเรื่อยๆ นะ เดี๋ยวก็จะวิ่งออกไปได้แล้ว”หลี่เจินเจินขมวดคิ้ว มองฟางโม่ที่อยู่ตรงหน้า ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่“แกร๊ก!”ต่อหน้าคนทั้งสอง สิ่งลี้ลับสีฟ้าสามหัวที่แบกกระบองหนามและดาบจ้องมองฟางโม่ตาเขม็ง ราวกับพบสมบัติล้ำค่าหายาก มันคำรามด้วยความตื่นเต้นแล้วพุ่งตัวออกมาเหมือนลูกปืนใหญ่ฟางโม่กำมีดสั้นกลับด้าม หรี่ตาลง แล้วพุ่งเข้าหาฝ่ายตรงข้ามเขาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง แต่ละก้าวที่เหยียบลงบนพื้นไร้เสียง ราวกับแมวขาวที่ว่องไวและสง่างาม ในชั่วพริบตาก็มาถึงใต้เท้าของสิ่งลี้ลับสีฟ้ากระบองหนามขนาดใหญ่ฟาดลงบนพื้น เศษหินกระเด็น ทว่าฟางโม่กระโดดหลบอย่างคล่องแคล่ว มีดสั้นในมือวาดเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวผ่านสายหมอก ฟันลงบนข้อมือของสิ่งลี้ลับสีฟ้า ทิ้งรอยแผลยาวเรียวไว้สิ่งลี้ลับสีฟ้าสีหน้าบิดเบี้ยว มืออีกข้างฟันดาบลงมาอย่างรวดเร็ว ฟางโม่บิดตัว ยกมีดสั้นในมือขวางไว้ด้านหน้ารับการโจมตีครั้งนี้โดยตรงแต่พลังของสิ่งลี้ลับนี้ช่างน่าสะพรึงกลัว ฟางโม่รู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างชา มีดสั้นในมือเกือบจะหลุดออกไป เขาถูกพลังจากดาบฟันกระเด็นลอยขึ้นไปในอากาศหนึ่งในสามหัวของสิ่งลี้ลับสีฟ้าอ้าปากออก
