มือนจะรู้สึกถึงบางอย่าง จึงหันไปมองด้านหลังไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ บันไดหินที่พวกเขาเดินมา ถูกปกคลุมด้วยม่านบางๆ หมอกจางๆ บดบังป่าด้านหลัง ทำให้ไม่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ในสวนสาธารณะได้“มีสิ่งลี้ลับเหรอ?” หลี่เจินเจินหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอยื่นมือไปในอากาศว่างเปล่าแล้วกำ ทันใดนั้นคันธนูสีทองก็ปรากฏในมือ “ความหนาแน่นของหมอกไม่สูงนัก ผนึกต้องห้ามครอบคลุมพื้นที่ประมาณครึ่งหนึ่งของยอดเขา สิ่งลี้ลับนี้น่าจะมีระดับไม่เกินขั้นชวน”ฟางโม่มองเธออย่างประหลาดใจ “เธอรู้ได้ยังไง?”“ถ้านายใช้ชีวิตอยู่กับหน่วยพิทักษ์ราตรีระดับสูงของต้าเซี่ยทุกวัน สิ่งเหล่านี้ก็เป็นความรู้พื้นฐาน” หลี่เจินเจินโก่งคันธนู ปลายลูกธนูรูปหัวใจค่อยๆ กวาดไปโดยรอบราวกับกำลังมองหาบางสิ่งฟางโม่หยิบมีดสั้นออกมาจากที่ไหนสักแห่ง จับกลับด้ามไว้ในมือ หันหลังพิงหลี่เจินเจิน มองรอบๆ อย่างระแวดระวัง“ความปลอดภัยในเมืองหลวงแย่ขนาดนี้เลยเหรอ? ถึงขั้นมีสิ่งแบบนี้ปรากฏในสวนสาธารณะได้?”“ไม่ใช่ว่าความปลอดภัยในเมืองหลวงแย่ ตรงกันข้าม กำลังรักษาความปลอดภัยที่นี่แข็งแกร่งเกินไปต่างหาก”หลี่เจินเจินอธิบาย “เมื่อมีหน่วย 006 อยู่ สิ่งลี้ลับทั้งหมดที่ปรากฏในเมืองหลวง ถ้าไม่ถึงขั้นอนันต์ก็ไม่กล้าปลดปล่อยพลังออกมาตามใจชอบ พวกมันเหมือนเงามืดที่ซุกซ่อนอยู่ในเมืองนี้ หากมีการเคลื่อนไหวใดๆ ที่ดึงดูดความสนใจของหน่วย 006 พวกมันจะมีชีวิตอยู่ไม่เกินครึ่งวัน ดังนั้
