เมืองหลวงในตรอกแคบที่ไร้ผู้คนเด็กสาววัยสิบหกถึงสิบเจ็ดปีสวมชุดเบสบอลสีแดงสด มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า ก้มหน้าเดินอยู่กลางถนนดวงตาแดงเรื่อเล็กน้อย“อะไรกัน……ใครต้องการให้พวกคุณดูแลล่ะ ฉันก็สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเองนะ!”เธอพึมพำเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสูง กะพริบตาปริบๆ พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาตลอดทางที่เดินมา เธอก็ก้มหน้าเงยหน้าสลับกันไปมา แต่ไม่มีหยดน้ำตาสักหยดที่สามารถทะลุแนวป้องกันของเธอได้ ไม่มีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยเธอเดินมาถึงปากตรอก ดูเหมือนจะโกรธขึ้นมาหน่อย จึงเตะกระป๋องที่อยู่ตรงมุมถนนกระป๋องเปล่ากระเด้งไปมาบนกำแพงทั้งสองข้าง ก่อนจะตกลงบนหัวของอันธพาลคนหนึ่งที่นั่งยองๆ อยู่ริมถนนทำให้เกิดรอยแดงเล็กๆ บนหน้าผากอันธพาลสี่ห้าคนที่นั่งอยู่ริมถนน เมื่อเห็นรอยแดงบนหน้าผากของหัวหน้า ก็พากันตกตะลึงอยู่กับที่“โอ้โห! หัวหน้า คุณไม่เป็นไรใช่ไหม!”“ใครกัน?! ใครกล้าลอบโจมตีหัวหน้า?”“ยัยนั่นแหละ กระทืบมันซะ!”อันธพาลเหล่านั้นเห็นเด็กสาวที่สวมเสื้อเบสบอลสีแดงสดอยู่ฝั่งตรงข้ามของถนน พวกเขาลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจสัญญาณไฟจราจรที่กะพริบอยู่เหนือศีรษะ แล้วพุ่งตรงไปยังอีกฝั่งของถนนด้วยท่าทางดุร้าย!เด็กสาวกะพริบตาเล็กน้อย ไม่เพียงแต่ไม่แสดงความหวาดกลัว แต่กลับมีสีหน้าตื่นเต้นเธอเพิ่งก้าวออกไป แต่ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงมองไปที่กล้องวงจรปิดข้างสัญญาณไฟจราจร หลังจา
