36 ประจำเมืองชางหนานและค่อยๆ กลมกลืนเข้ากับหน่วยพิทักษ์ราตรีความแตกต่างอยู่ที่ตอนนั้นหลี่เจินเจินอายุยังน้อยเกินไป จึงใช้ชีวิตอยู่กับหน่วยเมืองหลวงเป็นเวลานานกว่าเท่านั้นเอง“เอ่อ เธอเป็นตัวแทนของเทพเจ้าองค์ไหนเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างสงสัยสีหน้าของจางเจิ้งถิงแข็งค้างไป เขาเกาหัวอย่างเก้อเขิน “เทพเจ้าที่เธอเป็นตัวแทนน่ะ อืม……จะพูดยังไงดี……ก็……พิเศษมากน่ะ?”……“โอ้~ เจ้าหญิงเจินเจินที่ข้ารักยิ่งกว่าสิ่งใด! ได้โปรดให้พื้นรองเท้าของท่านหยุดอยู่บนใบหน้าข้าอีกสักครู่เถิด การได้อยู่ใกล้ชิดท่านเช่นนี้ เป็นโชคลาภอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของข้า!”“ขอบคุณกระป๋องแห่งโชคชะตาที่ทำให้เราได้พบกัน หากไม่มีมัน บางที……ข้าอาจไม่มีวันได้รู้ซึ้งถึงความรู้สึกของการตกหลุมรักใครสักคน~”“เจินเจิน! อย่าทิ้งข้าไป! เจินเจิน! พวกเราขาดเจ้าไม่ได้นะเจินเจิน!”“นี่แหละคือความรัก!! ความรักเอย!!!”“……”ในตรอกแคบ พวกอันธพาลที่เมื่อครู่ยังดูดุร้ายน่ากลัว ตอนนี้กลับล้มลงกับพื้นร้องไห้คร่ำครวญ พวกเขาเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาบวมช้ำ ในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยน้ำตาและความรักอันลึกล้ำดั่งมหาสมุทร……หลี่เจินเจินเตะอันธพาลคนหนึ่งที่พยายามเกาะพื้นรองเท้าของเธอไม่ยอมปล่อยจนล้มลง แล้วกลอกตาอย่างรำคาญ เธอหันหลังกลับ ธนูสีทองในมือขวาสลายหายไปกับสายลม เธอหมุนคอไปมา และถอนหายใจยาว……การต่อสู้ เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการระบายอารมณ์จริงๆ!ไม่รู้สึกแย
