รอบตัวหลินชีเยี่ยหยุดลงพร้อมกัน เขามองภาพตรงหน้าด้วยความสงสัย แล้วในชั่วขณะต่อมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นความไม่อยากเชื่อจู่ๆ ร่างกายของสิ่งลี้ลับเกือบพันตัวที่อยู่หน้าด่านเฉินหลงก็กลายเป็นจุดแสงสีเขียวเข้ม แล้วค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ราวกับมีใครลบตัวตนของพวกมันออกไป……โลกกำลังแก้ไขการตายของพวกมันไม่ถึงห้าวินาที คลื่นสิ่งลี้ลับที่ปกคลุมหน้าด่านเฉินหลงอย่างทึบทะมึนนั้น นอกจากสิ่งลี้ลับขั้นอนันต์ที่มีพลังแข็งแกร่ง ที่เหลือล้วนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงเสียงครวญครางของลมกระโชกแรงและคลื่นโลหิตที่ม้วนตัว บ่งบอกถึงการต่อสู้นองเลือดที่เคยเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้เจ็ดตัวอักษร สังหารสิ่งลี้ลับไปเก้าร้อยเจ็ดสิบสองตัวหลินชีเยี่ยเงยหน้ามองร่างที่ยืนนิ่งอยู่กลางอากาศ ในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นคือยอดมนุษย์ แต่ถึงแม้จะเป็นยอดมนุษย์ พลังการต่อสู้ระดับนี้ก็เกินไปมาก……หลินชีเยี่ยเคยพบยอดมนุษย์มาไม่น้อย อาจารย์เฉิน… เยี่ยฟ่าน… โจวผิง… ยูริ ทากิชิโระ……แต่ในความทรงจำของเขา คนที่สามารถทำลายฝูงสิ่งลี้ลับได้ในพริบตาก็มีแค่เซียนกระบี่แห่งต้าเซี่ย โจวผิงเท่านั้นหลินชีเยี่ยไม่สงสัยเลยว่าโจวผิงสามารถกวาดล้างฝูงสิ่งลี้ลับทั้งหมดได้ด้วยกระบี่เดียว แต่ปัญหาคือต้าเซี่ยมีโจวผิงแค่คนเดียวชายที่สวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตตรงหน้านี้ อาจจะเป็นผู้มีพลังสูงสุดของต้าเซี่ยนอกเหนือจากโจวผิงในบรรดายอดมนุษย์ทั้ง
