่างไม่แน่ใจชายที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าเฉิงตกอยู่ในความเงียบพูดตามตรง พวกเขาที่กล้ามาช่วยด่านเฉินหลงท่ามกลางคลื่นสัตว์ร้ายระดับภัยพิบัติ ก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีชีวิตรอดกลับไป พลังของพวกเขาไม่แข็งแกร่งพอ ไม่มีทางรอดชีวิตจากคลื่นสัตว์ร้ายได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการปกป้องด่านเฉินหลง สิ่งที่พวกเขาทำได้ก็แค่ใช้ร่างกายของตัวเองเพื่อประวิงเวลาเล็กน้อยเท่านั้นแต่ตอนนี้… ดูเหมือนว่าด่านเฉินหลงจะไม่ต้องการความช่วยเหลือจากพวกเขาเท่าไหร่หัวหน้าเฉิงหันไปมองด้านในด่านเฉินหลง เห็นหน่วยพิทักษ์ราตรีที่คุ้นหน้าคุ้นตาหลายคนยืนอยู่หลังกำแพงด้วยความงุนงงเช่นกัน“ไปกันเถอะ พวกเราเข้าไปดูในด่านเฉินหลงก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”หัวหน้าเฉิงลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพาหน่วยพิทักษ์ราตรีที่อยู่ข้างกายตรงเข้าไปในด่านเฉินหลงที่พังยับเยินเมื่อเห็นร่างสีแดงเข้มหลายร่างที่มาจากทางเหนือ ดวงตาของฟางจั่วก็เปล่งประกาย จากนั้นก็เผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา“ฟางจั่ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” หัวหน้าเฉิงบินลงมาตรงหน้าฟางจั่วและคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะถามออกมา“ที่ด่านเฉินหลงเกิดการต่อสู้ขึ้นแล้ว พวกนายไม่ไปช่วยเหรอ?”“พวกเราก็อยากจะไปช่วยนะ!” ฟางจั่วชี้ไปที่ร่างหกร่างที่ขวางอยู่ตรงช่องทางด้วยความจนใจ “พวกเขา……พวกเขาแย่งเหรียญตราและดาบตรงของพวกเราไปหมดแล้ว แบบนี้จะไปช่วยได้ยังไงล่ะ!”
