รับมือออก……เขายื่นมือออกไป วางบนหน้าอกอย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยชื่นชมอย่างจริงใจว่า“ขอสรรเสริญเทพเจ้าแห่งเวทมนตร์”ในชั่วขณะถัดมา เบื้องหลังของเขา เงาร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมยาวสีฟ้า มือถือไม้เท้าวิเศษปรากฏตัวขึ้น ค่อยๆหลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขาการรองรับจิตวิญญาณ!ดวงตาทั้งสองลึกล้ำดั่งห้วงเหว ดวงดาวมากมายเปล่งประกาย ทะลุผ่านความมืดในดวงตาของเขาราวกับสามารถมองเห็นเส้นทางแห่งโชคชะตาเส้นผมสีดำของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวดั่งหิมะ พลิ้วไหวในสายลมแรง ในขณะเดียวกัน เสื้อคลุมนักเวทย์สีน้ำเงินเข้มก็รวมตัวกันที่ด้านหลังของเขา กลิ่นอายรอบตัวช่างลึกลับเหลือคณานับกลิ่นอายของเวทมนตร์อันเข้มข้นแผ่ขยายออกจากตัวเขาอย่างรวดเร็ว!ระดับพลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง!เขาก้าวข้ามขีดจำกัดขั้นพิภพ พลังจิตเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ ในชั่วพริบตาก็ไปถึงขั้นพิภพระดับสูงสุด ได้ยินเพียงเสียงเบาๆ ร่างกายของเขาก็ยกระดับขึ้นอีกครั้ง ก้าวเข้าสู่ขั้นอนันต์ได้สำเร็จหลังจากผ่านไปสองปีครึ่ง หลินชีเยี่ยใช้การรองรับจิตวิญญาณเป็นครั้งแรก เพื่อหลอมรวมเข้ากับเมอร์ลินความรู้สึกคุ้นเคยนั้นปรากฏขึ้นในใจของหลินชีเยี่ยอีกครั้งในความคิดของเขา แว่วเสียงที่เมอร์ลินเคยบอกไว้ว่า“พ่อมด เชี่ยวชาญในการรบแบบตั้งรับที่สุด……”
